کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٠٥ - فصل

اگر تو بعد از رسول اللَّه شروع كنى و بآن رجوع نمائى هيچ احدى با تو منازعت نكند و اللَّه كه اگر كسى از ما پرسد اين امر را نمى‌دانيم كه چه چيز را در جواب بگوئيم، اگر چنانچه قوم از تو اولى بودند در اين أمر پس چرا رسول اللَّه ترا نصب فرمود در حجة الوداع؟ و فرمود كه: ايها الناس‌

«من كنت مولاه فعلى مولاه»

و اگر تو اولى از ايشانى در اين أمر پس چرا همه بايشان تولا كرده‌اند و پيروى مينمايند؟ آن حضرت فرمود كه: اى عبد الرحمن وقتى كه حق سبحانه و تعالى رسول خدا را بجوار رحمت خود برد، هيچ كس از مردم از من اولى نبود در اين امر بمثل پيراهنى كه مراست، و ليكن پيغمبر با من عهدى كرده بود كه بغير از ملايمت طريقى اختيار نكنم، و از نزاع و قتال درگذرم تا وقت مقرر موعود، و اول چيزى را كه از حق ما ابطال كردند بعد از آن حضرت خمس آل رسول بود، چون پيغمبر از ميان رفت و أمر ما تنك گشت قريشيان در اين امر طمع كردند باتفاق يك ديگر، و من بودم مانند مردى كه او را بر مردم حق لازم الادا باشد كه مهلت داده باشد ايشان را بموعدى؛ پس اگر آن مردم حق آن كس را پيش از انقضاى مدت مهلت بدهند بستاند و شكر گويد ايشان را، و اگر ندهند حق او را تا مهلت منقضى شود آن مرد حق خود را بزجر از ايشان بستاند بى‌منت و شكرى، طريق هدايت نزد مردم كمتر است، پس اگر من خاموش گشته‌ام معاف خواهى داشتن و اگر امرى باشد كه محتاج بجواب بود ميگويم، پس منع كنيد از من آنچه من منع ميكنم از شما.

عبد الرحمن گفت: بعمر تو سوگند كه آنچنان است كه اول گفته: