کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٩١ - در بيان آنكه آن حضرت با قرآن است و قرآن با اوست و او با حق است و حق با او

پس دوستان و محبان او كه در دار دنيا بحبل دوستى او خود را درآويخته بودند و به آن متمسك شده برخيزند و پيروى آن حضرت نمايند تا به بهشت عنبر سرشت داخل شوند، بعد از آن منادى ديگر از نزد حق تعالى ندا كند كه بدانيد و آگاه باشيد كه هر كه در دار دنيا اقتدا بمقتدا و پيشواى كرده اكنون تابع او شود و در پى او برود تا بهرجا برسد، در اين وقت بيزارى كنند آنان كه متبوع بوده باشند از آنان كه تابع ايشان بوده‌اند و ببينند عذاب را و بريده شود از ايشان اسباب دوستى و خويشى و مصاحبت و مواصلت كه در امتان يك ديگر داشتند و حسرت فايده نكند در آن روز.

و از جابر منقولست كه رسول اللَّه ٦ گفت مر على را (ع) كه آيا ترا بشارت ندهم آيا بتو عطا نكنم؟ حضرت امير المؤمنين (ع) گفت: بلى يا رسول اللَّه فرمود كه: من و تو مخلوق‌شده‌ايم از يك طينت و از زيادتى آن طينت شيعيان ما مخلوق شده‌اند، پس چون روز قيامت شود هر كسى را بخوانند به مادران ايشان الا شيعه تو كه ايشان را به پدران ايشان بخوانند از جهت پاكى مولدشان.

در بيان آنكه آن حضرت با قرآن است و قرآن با اوست و او با حق است و حق با او ٦‌

ابو المؤيد خوارزمى رحمه اللَّه در مناقب روايت كند از ابى ليلى كه پيغمبر ٦ فرمود كه: زود باشد كه بعد از من فتنه افتد در ميان امت من پس هر گاه كه چنين شود ملازم امير المؤمنين شويد و دست از او مداريد كه او جدا مى‌كند حق را از باطل.