کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٣٢ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

مؤلف فرمايد كه: مبصر كامل بايد كه در اين كلام نظر كند و حسن مقصد و بلاغت لفظ و عذوبت مورد آن را ملاحظه نمايد كه على را بخود اضافه فرموده و گفت: انت منى، و جعفر را جارى مجرى خود داشت فرمود: كه أشبهت خلقى و خلقى، و چون زيد از مردان اين ميدان نبود تأويل فرمود او را بلطف و احسان و تأديب نمود بقول در ايشان كه أنت أخونا و مولانا اضافه فرمود بنفس نفيس خود و با ايشان نيز بنون جماعت تا بدانند كه رتبه زيد نميرسد باين رتبت منيفه، و محل او قاصر است از اين محال شريفه، و چگونه واقع تواند شد مولى در موقع خليفه.

و در كتاب مناقب از جابر روايت ميكند كه رسول اللَّه ٦ فرمود كه: جبرئيل (ع) آمد بمن از نزد حضرت ذو المنن با ورق آس سبز كه در آنجا بسفيدى نوشته بود كه: حق جل و علا ميفرمايد كه: من فرض گردانيده‌ام محبت على بن ابى طالب را بر خلق خود، پس بايد كه برسانيد اين امر را با ايشان از من.

و در مناقب از ابن عباس روايت ميكند كه پيغمبر ٦ فرمود كه: اگر مردمان اجتماع مينمودند بر دوستى على بن ابى طالب (ع) هر آينه حق جل و علا خلق نميكرد دوزخ را.

مؤلف كتاب قدس سره ميفرمايد كه: در اين حديث توقف كرده‌اند بعضى كه طبع ايشان مايل است بعناد و نميرسند برتبه على آن پاكيزه‌نژاد، و قدح ميكنند راوى و معتقد اين حديث را، و انكار مينمايند بدل و زبان ناقل اين كلام را، و نمى‌يابند كه اين از جهت طبع ذميم و از قبل تصور سقيم‌