کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤

پس هر كه فرمان برد ايشان را فرمان الهى را گردن نهاده، و هر كه نافرمانى كرد ايشان را بوادى عناد و محاربه حق افتاده، و نفس خود را در معرض عقاب و عذاب رب الارباب درآورده، ايشان كوهها علوم‌اند در رسوخ، و نهايت رفعت فخارند در شموخ، غرور شرف و بزرگى از ايشان نمايان است، و نور انتساب سيد انبيا و سند أصفيا از ناصيه ايشان تابان، و هر گاه در مقام مفاخرت درآيند از جميع خلق بر سر آيند و در وقت جود و سخا بخيل ميگردانند باران ريزان را و خجل ميسازند درياى بى‌پايان را، و در محل شجاعت و نجدت در روز مصاف از ضرب دمادم در دست ايشان مى‌شكند نوك سنان و شمشير بران، و هر گاه تكلم ميكنند تنطق ايشان بر وجه صواب است، و اتيان حكم ايشان بطريق حكمت و فصل خطاب، و در آمدن بيوت از ابواب، و تطبيق ميفرمايند تفصيل أسئله را در ابتدا بجواب، بحد مدايح ايشان نميتوان رسيد، و مرغ فكر در هواى مناقب ايشان نميتواند پريد، و چگونه پيرامون صفات و قدر قومى توان گشت كه ثنا خوان ايشان قرآن باشد، و مدح‌گوى ايشان حضرت رحمان، ايشان برگزيدگان اله‌اند در ميان عباد، و صفوة اويند از حاضر و باد، و بدوستى ايشان قبول كرده مى‌شود اعمال، و با صلاح آورده ميگردد احوال ايشان جماعتى‌اند كه هر كه بخلوص نيت و صفاى طويت دوستى ايشان را اختيار كرد حق سبحانه و تعالى او را كه بسبب اقوى تمسك جسته در آن سراى بختيار كرد، ايشان سرآمد عالميانند از روى مآثر و محاسن و آيات عالى درجات ايشان چون روز ظاهر، بوجود با جود ايشان مردمان طريق هدايت شناسند پس راه راست يابند، و در وادى گمراهى سرگردانست مبغض ايشان و در فضاى نور افزاى شادانست محب ايشان، موالات ايشان فرض است، و حب ايشان هدى، و طاعت‌