کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٥ - فصل

مذكور شد تمام دلالت دارد بر افضليت آن حضرت.

و گفته شده در آيه كريمه كه: يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ‌ كه دلالت ظاهره دارد بر آنكه حق سبحانه و تعالى اختيار فرموده علما را و تفضيل داده بر غير برفع درجات و جميع امت اتفاق دارند بر آنكه چهار كس‌اند از اقوام و اصحاب پيغمبر ٦ كه از ايشان علم اخذ كرده‌اند: از آن جمله امير المؤمنين على است (ع)، و عبد اللَّه بن عباس، و عبد اللَّه بن مسعود، و زيد ابن ثابت، و بعضى گفته‌اند كه عمر نيز بوده.

پس ما ميپرسيم از امت كه هر گاه وقت نماز درآيد كيست اولى مردمان بتقديم، ايشان در جواب مى‌گويند كه پيغمبر ٦ فرموده كه أقرء قوم بتقديم و امامت اولى است باز از اجماع امت است كه اين چهار كس اقرأند بكتاب اللَّه از عمر پس او خارج شد از اين.

باز از ايشان مى‌پرسيم كه از اين چهار كس كدام اقرأند بكتاب اللَّه و افقه‌اند در دين پس اختلاف كردند ما ايشان را توقيف مى‌نمائيم تا بر ما معلوم شود كه كدام اقرء و افقه‌اند مى‌پرسيم از ايشان كه كدام اولى‌اند بامامت مى‌گويند باتفاق كه پيغمبر ميفرمود كه ائمه از قريش‌اند پس ابن مسعود و زيد بن ثابت از اين حكم ساقط شدند باقى ماند امير المؤمنين (ع) و ابن عباس.

باز پرسيديم از ايشان كه از اين دو كس كه اولى است بامامت؟ مى‌گويند باز كه پيغمبر فرموده كه هر گاه دو عالم فقيه قريشى باشند آنكه بسن بزرگتر است و اقدم است از روى هجرت او اولى است بامامت؛ پس بر اين قول عبد اللَّه بن عباس نيز ساقط شد اكنون امير المؤمنين (ع) باقى ماند