کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢٢ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت

زيرا كه حقتعالى فرمود كه‌ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً يعنى و پاداش داد ايشان را بفتح نزديك كه فتح خيبر است و آن بر دست امير المؤمنين (ع) شد.

روايت كند سيد أبو طالب باسناد خود از جابر بن عبد اللَّه كه رسول اللَّه گفت مر على را (ع) كه كسى كه دوست دارد ترا و تولاى او بتو باشد حق سبحانه و تعالى او را ساكن گرداند با ما، و بعد از آن آن حضرت اين آيت را خواند كه، إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ يعنى بدرستى كه پرهيزكاران در بوستانهااند در روز قيامت و جويهاى آب يعنى بوستانها مشتمل بر أنهار باشد در مقام پسنديده كه در او نه لغو باشد و نه اثم نزديك پادشاهى توانا بر همه چيز، مقرر است كه مقام صدق از آن جماعت خواهد بود كه صدق ايشان با امير المؤمنين ٧ درست باشد.

و ديگر آيت‌ وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ‌ در شأن آن طائفه است كه نماز گزاردند بقبلتين، و بعضى گويند: مراد سابقان بطاعت‌اند، و بعضى گويند: سابقان بهجرت، و بعضى ديگر گويند: باسلام و اجابت رسول، بر هر تقدير اينها همه موجود است در امير المؤمنين (ع) بر وجه تمام و كمال و بغايتى كه نزديك نميتواند شد ديگرى در اين اوصاف از مردم.

و در روايت ابن عباس وارد است كه پرسيدم از پيغمبر ٦ از اين آيت فرمود كه: گفت بمن جبرئيل (ع) اين را كه: على و شيعه او ايشان پيش روندگانند بجنت، و نزديكانند از جانب حقتعالى بكرامتى كه ايشان راست در قربت.

و آيت‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ‌ سابقا سمت ذكر يافت كه بغير از امير المؤمنين (ع) ديگرى‌