کشف الغمة ت و شرح زوارهای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٣٤ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت
و متقى، آن حضرت فرمود در جواب كه: متقيان در دنيا أهل فضائلاند كه گفتن ايشان صوابست، و پوشش ايشان جامهاى بياب، بر روى زمين بتواضع روند، و چشم را از محارم اللَّه پوشند، و علم نافع را استماع نمايند، و اگر بر ايشان بليه نازل گردد چنان صابر باشند كه گوئيا ايام رخا و عافيت است، و اگر نه آن بودى كه حق تعالى أجل ايشان مقرر ساخته در وقت معين هر آينه قرار نمييافت ارواح ايشان در اجسادشان بيك طرفة العين از براى شوق بثواب و خوف از عقاب، و خالق در چشم ايشان بزرگ است و دون خالق خرد، و ميان ايشان و بهشت چنان است كه گوئيا مىبينند كه ايشان در آنجا بناز و نعمتاند، و ميان ايشان و دوزخ نيز آنچنان كه گوئيا مشاهده ميكنند كه در آنجا بعقوبت معذباند، دلهاى ايشان دائما محزونست، و هميشه مردم از شر ايشان مأمون، و اجساد ايشان ضعيف و نحيف است، و حاجت ايشان اندك و خفيف، و نفسهاى ايشان پاكيزه و عفيف، بر مكروه صبر مينمايند در ايام قصيره چون يقين دارند كه در عقب او خواهد بود راحت طويله، تجارت ايشان همه سود است، و روش ايشان همه مسعود، اگر اراده دنيا نمايند حق تعالى آنچه آرزوى آنهاست آماده كرده اما ايشان به اختيار دست برداشتهاند و نمىخواهند و خود را فداى راه خدا كردهاند أما در شب اقدام را استوار ساختهاند از براى رضاى حضرت سبحان گاهى بنماز گاهى بتلاوت قرآن بر وجه ترتيل و تفكير بآواز حزين با ناله و انين بآن كه دواء داء قلوب بآن مىكنند، هر گاه كه رسيدند بآيتى كه در او تشويقى هست ميل دل مىنمايند بسوى او از جهت طمع ثواب، و انفاس ايشان برميآيد از جهت شوق در آن باب و چنان گمان دارند كه نصب العين اين آيت ايشانند، و هر گاه بآيتى گذشتند كه در او تخويفى فهم مىشود گوش دل بر آن داشتند و چنان انگاشتند كه زفير و شهيق جهنم در اصول گوشهاى ايشان وقوع يافته، پس ايشان افتادگانند كه اوساط خود را بر زمين نهادهاند از جهت سجده حق، و پيشانىهاى