کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٤٩ - و ديگر غزوه احد است

از پيغمبر ٦ بكشند، و مؤمنان را مستأصل سازند، و سر فتنه ايشان أبو سفيان بن حرب بود يراق كرده باتفاق قصد مدينه كردند و چون بآنجا رسيدند گذشته در احد منزل ساختند حضرت رسول نيز با مسلمانان از مدينه بيرون آمد.

در راه ميان جماعتى از أصحاب نفاق افتاد، چون قضاى مبرم بانهزام ايشان بال و پر فرو گذاشته بود قريب ثلثى از لشكريان بازگشته بمدينه رفتند، و آن حضرت با هفتصد كس ماند از مسلمانان در مقابل كفار صف كشيدند.

و اين قصه را حق سبحانه و تعالى ذكر فرموده در سوره آل عمران كه ابتداى آن از آيت‌ وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌ است تا آخر شصت آيت از قرآن و آن وقت كه حرب اشتداد يافت و آسياى محاربه بگردش درآمد و مسلمانان مضطرب و منهزم شدند، حمزه و جماعتى از أهل اسلام بدرجه شهادت رسيدند و از أهل شرك بيست و دو كس بقتل آمدند.

ارباب مغازى نقل كرده كه امير المؤمنين (ع) هفت كس را از ايشان بذو الفقار گذرانيده بود:

يكى طلحة بن أبى طلحة بن عبد العزى، و عبد اللَّه بن جميل از بنى عبد الدار، و ابو الحكم بن الاخنس، و ابو سباع بن عبد العزى، و ابو امية بن مغيرة، اين پنج نفر متفق عليه است كه آن حضرت بقتل آورده و طلحة بن طلحه، و غلام حبشى بوده از بنى عبدار، و در اين دو نفر خلاف است در آنكه آن حضرت كشته يا غير او.