کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٤٧ - و از وقايع عظمى و حوادث كبرى آن ليلة الهرير بود

و چون طاير ظلمت شب بال خود را فرو گذاشت، و مرغ روز سر از افق مشرق برداشت، بحد عد درآورده سى و شش هزار كس از طرفين كشته شده بودند مصنف كتاب فتوح اين چنين نقل كرده و العهدة عليه.

و اين وقايع مذكوره با صعوبت اهوالش نسبت به بقاياى وقايع صفين مثل قطره‌ايست از سحاب و مهره‌ايست از سخاب.

مؤلف رحمه اللَّه ميفرمايد كه: در صبيحه اين شب أصحاب امير المؤمنين (ع) احتياط كردند ديدند كه امارات فتح و نصرت و علامات غلبه و ظفر از قبل مالك اشتر شده رضوان اللَّه عليه، و جماعتى كه با وى بوده‌اند، و چون امير المؤمنين (ع) اشراف اشتر را بر ظفر ملاحظه فرمود و ديگر از لشكر مدد فرستاد.

عمرو عاص بى‌اخلاص گفت بمعاويه غاويه: مرا در اين وقت انديشه بخاطر آمده كه اميد آن دارم كه موجب تفرقه آن جماعت شود و ما از اين مشقت خلاص شويم، معاويه گفت: آن چيست؟ گفت.

بيائيد تا مصحفها را برداريم و ايشان را بكتاب الهى دعوت كنيم، معاويه گفت: اين انديشه تو صوابست مصحفها را برداشته ايشان را بكتاب خداى تعالى خواندند، و قرا كه اين مشاهده كردند دست از قتال بازداشتند، هر چند امير المؤمنين (ع) فرمود كه اين از حيله و مكر عمرو عاص بى‌اخلاص است، و فرار و گريز از حربست، و ايشان از رجال قرآن نيستند كه ما را بآن ميخوانند، قبول نكردند و گفتند: