کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٢٥ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

گويند و نزد او قطع حسب من كنند و حال آنكه دين من دين رسول اللَّه است و حسب من حسب رسول اللَّه است و أهل نجات آنانند كه دوست ميدارند كسى را كه مرا دوست ميدارد پس اگر كسى مرا دوست دارد بايد كه محب مرا دوست دارد و دشمن دارد دشمن مرا و شيعه باشد با شيعيان من پس بايد كه آزمايش نمائيد دل خود را كه خداى عز و جل دو دل در اندرون يك كس ننهاده كه دوست دارد بيكى از آن و دشمن دارد بآن ديگر و روايت كند كه سلمان فارسى ميگفت مر امير المؤمنين (ع) را كه يا على نيامدى هرگز نزد رسول اللَّه كه من نزد او بوده باشم الا كه رسول اللَّه بر عضد يا در ميان شانه من دست ميزد و ميفرمود كه: اين و شيعيان او از رستگارانند و در فردوس روايت ميكند از معاذ كه پيغمبر ٦ ميفرمود كه: دوستى على بن ابى طالب حسنه است كه ضرر نميكند بآن هيچ سيئه، و بغض او سيئه است كه فايده نميدهد بآن هيچ حسنه و هم در فردوس از ابو ذر روايت كند كه پيغمبر ٦ فرموده، كه على بن ابى طالب باب علم من است و هادى و مبين امت است بآنچه من بآن مبعوث شده‌ام بعد از من حب او ايمان است و بغض او نفاق و نظر بسوى او رأفتست و مودت او عبادت.

و از انس مرويست كه من در خدمت پيغمبر نشسته بودم كه امير المؤمنين آمد فرمود كه: من و اين حجت خدائيم بر خلق او.