کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٨٣ - بيت

و بسيار از امثال اين قضايا ممنوع ميبود كه اجراء فرمايد حكم حق را كه در او لبس شائبه نباشد، تا غايتى كه بعضى مى‌گفتند كه رأى تو با رأى عمر نزد ما دوستر است از رأى تو كه منفرد باشد، و الخطب جليل و اللَّه المستعان.

و چون بعضى اين مى‌گفتند كه رأى تو با رأى عمر نزد ما أحب است آن حضرت بعبيده سلمانى كه قاضى ايشان بود مى‌گفت كه اجراى احكام قضا كن در ميان ايشان آنچنان قضاى كه برآنيد كه من مكروه مى‌دانم خلاف را، غرض كه آن طايفه در هيچ زمان راه خلاف را از دست نگذاشتند و اگر نه علم آن حضرت بحريست كه كناره آن پديد نيست، و اگر مخالفان ميدانستند و عناد نمى‌ورزيدند آن چيزى كه حق سبحانه و تعالى مهيا فرموده از براى دوستان و محبان اهل بيت از ثواب جزيل و أجر عريض طويل و ارتفاع منزلت و علوم رتبت از درجات چنان مخالفت آن حضرت اختيار نميكردند و در سلك محبان او مى‌بودند، اين كار دولتست كنون تا كرا رسد.

از آن جمله در مسند احمد حنبل مذكور است مروى از على بن حسين ٨ و او روايت از پدران بزرگوار خود كرده كه يك روزى حضرت رسول ٦ دست امام حسن و امام حسين (ع) در دست داشت و مى‌فرمود كه: هر كه دوست دارد مرا و اين هر دو را و پدر و مادر اينها را باشد با من در يكدرجه در روز قيامت.

و احمد حنبل اين حديث را در چند موضع ذكر كرده، و قدر اين حديث عظيم است و مجد او كريم و وجه او وسيم و شرف او قديم كه آن حضرت درجه رفيعه خود را با درجه محبان اهل بيت يكى‌