کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤٥ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت

و ديگر فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ‌ آن على بن ابى طالب است كه نامه بدست او باشد پيش از همه.

و ديگر إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ گويند كه اين آيت در شأن امير المؤمنين و حمزه نازل شده.

و ديگر وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ‌ يعنى بيرون بريم آنچه در سينه‌هاى بهشتيان باشد از كينه كه در دنيا با هم داشته باشند درآيند در بهشت در حالتى كه برادران باشند يك ديگر را مهمان دارى و دوستى و مهربانى نمايند، نشسته بر تختها از زر و مكلل بجواهر رويها بيكديگر آورده كه نظر نكند يكى از ايشان در قفاى صاحب خود؛ أبو هريره روايت كند كه امير المؤمنين (ع) گفت: يا رسول اللَّه من دوسترم بسوى تو يا فاطمه؟ فرمود كه: فاطمه احب است از تو، و تو أعزى بر من از او و گوئيا كه من مى‌بينيم ترا بر حوض كه ميرانى مردم را و ابريقهاست بر كنار حوض بعد دستارهاى آسمان، و تو و حسن و حسين و فاطمه و عقيل و جعفر در بهشت برادرانه بر تختها نشسته‌ايد مقابل يك ديگر، و تو و شيعه تو با من خواهند بود در بهشت بعد از آن خواند كه:

عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ‌.