کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٣٧ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

و در مناقب است نيز كه مردى گفت مر سلمان را كه كرا بسيار دوست ميدارى؟ گفت: على را، گفت من از پيغمبر شنيدم كه: ميفرمود هر كه على را دوست دارد مرا دوست داشته و هر كه او را دشمن دارد مرا دشمن داشته.

و از ام عطيه روايت است كه رسول اللَّه ٦ امير المؤمنين را (ع) در سريه بجنگ كفار فرستاده بود من ديدم كه آن حضرت دستهاى مبارك بدعا برداشته بود كه: بار خدايا مميران مرا تا ببينم على را.

و مثل اين در كتاب يواقيت مذكور است فرق آنكه تا ببينم روى على را.

و نيز در مناقب روايت مى‌كند ابو العلا حسن بن احمد بن عطار الهمدانى از أنس كه پيغمبر ٦ فرمود كه: حق سبحانه و تعالى از نور روى على بن ابى طالب (ع) هفتاد هزار ملك را خلق كرده كه ايشان استغفار مى‌كند از براى محبان و دوستان او تا روز قيامت.

و نيز در مناقب حسن بصرى از عبد اللَّه روايت مى‌كند كه پيغمبر ٦ فرموده كه چون قيامت شود على بن ابى طالب (ع) در فردوس بنشيند و آن كوهيست كه مشرف است بر جنت ديگر و فوق او عرش رب العالمين است، و از دامنه آن أنهار جنت روان باشد و تفوق داشته باشند آنها در جنت، و آن حضرت بر آن فردوس بر كرسى از نور نشسته باشد و در پيش او چشمه تسنيم روان باشد و هيچ كس از پل صراط عبور نتواند كرد مگر با او بود خط آزادى بسبب دوستى او و دوستى اهل بيت او، و او مشرف باشد بر بهشت دوستان خود را بجنت فرستد، و دشمن خود را بدوزخ.