کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٣٥ - در بيان زهد آن حضرت در دنيا و قناعت و عبادت او(ع)

و زهادت و قناعت كه فايق است بآن بر جميع أنام و ورعى كه برداشته او را بر ترك حلال چه جاى چيز حرام، و عبادتى كه او را بمقامى رسانيد كه مقام هر كس فروتر از آنست از كل اقوام.

واحدى در تفسير خود آورده مستند بابن عباس كه آن حضرت را چهار درهم بود: يكى را تصدق كرد در روز نورانى و ديگر در شب ظلمانى، و يكى در سر، و يكى در آشكار براى رضاى پروردگار اين آيت نازل شد كه‌ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌.

يعنى آنان كه نفقه ميكنند در راه خداى بر مستحق مالهاى خود را بشب و روز در نهان و آشكار پس مر ايشان راست كه بدين چهار نوع صدقه دهند مزد صدقات ايشان نزد پروردگارشان كه بهشت باقى و نعيم جاودانى است، و خوف نباشد ايشان را و نه ايشان اندوهگين شوند.

بعضى أصحاب از بعضى علويين اين أبيات را نقل كرد.