کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٢٠ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

در مسند مذكور است روايت از على بن حسين ٨ كه او روايت ميكند از پدر و جد بزرگوار خود كه رسول اللَّه ٦ دست امام حسن و امام حسين ٨ در دست داشت و ميفرمود كه: هر كه مرا دوست دارد بايد دوست دارد اين هر دو را و پدر و مادر ايشان را كه فردا در قيامت با من در يك درجه باشد.

و در مسند از زر بن حبيش روايت كند كه امير المؤمنين ٧ گفت كه با من معاهده فرموده رسول اللَّه ٦ كه دشمن نگيرد مرا مگر منافق، و دوست نگيرد مرا مگر مؤمن.

و در مسند از عبد الرحمن بن ابى ليلى كه او هم سخن امير المؤمنين بود روايت كند كه آن حضرت جامه تابستانى پوشيدى در فصل زمستان و جامه زمستانى در بر كردى در فصل تابستان، پس بعضى گفتند كه عبد الرحمن آن را از آن حضرت سؤال كند، پس او از آن حضرت پرسيد فرمود كه: رسول اللَّه فرستاد بطلب من و مرا چشم درد ميكرد چون آمدم زبان مبارك در چشم من ماليد و فرمود كه بار خدايا ببر از او گرما و سرما را از آن روز گرما و سرما در من تأثير ندارد، و فرمود بدهم رايت را بدست كسى كه دوست دارد خداى و رسول او را، و خداى و رسول او را دوست دارند كه او را فرار نباشد؛ پس اصحاب نبى منتظر بودند كه بكه خواهد داد كه بدست من داد رايت را و فرستاد.

و نيز از مسند است كه امير المؤمنين ٧ فرمود: مرا نزد رسول اللَّه رتبت و منزلت بود