کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥١٦ - فصل

كه چون آل ابراهيم را ذكر ميكنند نزد ايشان فرحان و شادان ميشوند، و چون آل محمد را ذكر مينمايند پيش ايشان ميرمد و نفرت ميكند دلهاى ايشان، بآن خدائى كه جان محمد بيد قدرت او است كه اگر بنده در روز قيامت بيايد بعمل هفتاد پيغمبر حق سبحانه و تعالى اين را از او قبول نخواهد كرد تا تلقى ننمايد بولايت و دوستى من و بولايت و دوستى اهل بيت من.

و ابو وجره سعدى روايت كند از پدر خود كه امير المؤمنين (ع) وصيت فرمود امام حسن بن على را (ع) در امورى كه بوى وصيت مينمود كه:

اى پسر من هيچ فقرى و درويشى نيست كه سخت‌تر باشد از جهل، و هيچ ناچيزى نيست كه ناچيزتر باشد از عدم عقل، و هيچ پريشانى نيست كه موحش‌تر باشد از عجب، و هيچ حسنى نيست مثل حسن خلق، و هيچ ورعى نيست همچو منع از محارم اللَّه، و هيچ عبادتى نيست مثل تفكر در صنع اللَّه.

أى پسر عقل خليل مرد است، و حلم وزير او، و رفق والد او، و صبر بهترين لشكر او.

أى پسر ناچار است عاقل را كه نظر كند در شأن خود، و نگاه دارد زبان خود، و بشناسد اهل زمان خود.

أى پسر از جمله بلاها فاقه است، و از آن سخت‌تر مرض بدن است، و از آن معتبر مرض دل است، و از نعمتهاى ذو الجلال است سعت مال حلال؛ و أفضل از آن صحت بدن است، و افضل از آن تقوى قلوب.