کشف الغمة ت و شرح زوارهای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٨٩ - بيت
مىافتند؛ پس خوشگوار و گوارا باد اهل جنت را كه رحمت الهى دمبدم بر ايشان نازل مىشود، و خوارى و نگونسارى و هلاكت و اندوه و زشتى و نااميدى باد مر أهل دوزخ را كه آن منزل و مقام ايشانست.
و از حارث همدانى منقولست كه من رفتم بخدمت امير المؤمنين (ع) فرمود كه. بچه كار آمده گفتم بدوستى تو آمدهام امير المؤمنين (ع) فرمود كه يا حارث آيا دوست ميدارى مرا؟ گفتم نعم و اللَّه يا امير المؤمنين كه من ترا دوست ميدارم، آن حضرت فرمود كه در آن حالت كه جان تو بحلقوم رسيده باشد مرا خواهى ديدن، و دوستى من ترا آنجا فايده خواهد كرد، و ديگر وقتى كه مرا بينى كه چگونه مردم را دور ميكنم از حوض كوثر مثل شتران را كه از ورود دور ميكنند، آنجا دوستى من بتو نفع خواهد داد، ديگر مشاهده كنى كه بر پل صراط چگونه گذر ميكنم وقتى كه لواى حمد در دست من باشد، و پيش پيش رسول اللَّه ٦ روم آنجا دوستى مرا خواهى ديد و آوردهاند كه سيد بن محمد قبل از وفات بساعتى اين اشعار را گفته:
|
احب الذى من مات من اهل وده |
تلقاه بالبشرى لدى الموت يضحك |
|
|
و من مات يهودى غيره من عدوه |
فليس له الا الى النار مسلك |
|
|
ابا حسن تفديك نفسى و اسرتى |
و مالى و ما اصبحت في الارض أملك |
|
|
ابا حسن انى بفضلك عارف |
و انسى بحبل من هواك لممسك |
|
|
و انت وصى المصطفى و ابن عمه |
و انا نعادى مبغضيك و نترك |
|