کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٣٣ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

ايشانست، چه نور شمس را انكار كردن نقص در ضوء آن نور نميشود، بلكه اگر نقصى هست در بصارت و بصيرت ايشان است.

و تبيين اين بر اين وجه است كه محبت امير المؤمنين (ع) فرع محبت نبى است ٦ و تصديق او بهر چه از جانب حق تعالى بوى آمده، و محبت نبى و تصديق او فرع محبت و معرفت الهى است و وحدانيت او و عمل بأوامر او كردن و اجتناب از نواهى او نمودن و فرا گرفتن كتاب اللَّه و سنت رسول اللَّه بر وجه لايق و از واضحاتست كه اگر جميع خلايق مخلوق ميبودند بر اين فطرت هر آينه حق سبحانه و تعالى خلق نميكرد دوزخ را.

و چگونه دوست دارد امير المؤمنين را كسى كه مخالف باشد آن حضرت را در مذهب و در علم و حلم و زهد و ورع و نماز و روزه و در مسارعت بطاعت و در اقدام بعبادت و در أخذ بكتاب اللَّه در تحليل حلال و تحريم حرام و در مجاهده ذات اللَّه و در جهاد في سبيل اللَّه و قناعت او بملابس خشنه و مآكل غليظه جشبة و انتصاب او در محراب بعبادت كردگار در دلهاى شب تار خالى از چشم اغيار، و اين اوصاف را توانائى ندارد غير از او از اغيار، و ليكن فرمود كه: اعانت كنيد مرا بورع و اجتهاد، شيعه خود را توصيف نمود باين كلمات با بركات كه:

انهم خمص البطون من الطوى عمش العيون من البكا

يعنى گرسنگى ايشان بحدى رسيده كه شكمهاى ايشان بپشت چسبيده، و گريه ايشان بجائى انجاميده كه چشمهاشان بواسطه سيلاب اشك ضعف پيدا كرده.

و در نهج البلاغه مذكور است كه همام كه از عابدان زمان بود از آن حضرت سؤال كرد از مؤمنان‌