کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٧٥ - در ذكر خصوصيت امامت بائمه اثنا عشر(ع)

آن مذكور ميگردد بر چند وجه.

وجه اول آنچه متعلق بحروف و عدد است، و اين آنست كه ايمان و اسلام مبتنى بر دو كلمه لا اله الا اللَّه محمد رسول اللَّه است و هر يك از اين دو اصل دوازده حرف است، و امامت فرع ايمان است پس واجب است كه قائم بامامت دوازده امام باشند.

وجه دوم آنكه حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد فرموده كه‌ وَ لَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ بَعَثْنا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيباً پس عددى كه حقتعالى تعيين فرموده از جهت نقبا و ائمه دوازده است پس آنها كه اين امر قائم بايشان باشد بايد كه دوازده باشند، در ليلة العقبه كه انصار بيعت كردند آن حضرت فرمود كه اخراج كنيد دوازده نقيب را در ميان خود از براى من بعدد نقباى بنى اسرائيل پس اين طريق گشت متبع مرغوب و عددى مرتفع مطلوب.

وجه سيم آنكه حقتعالى فرمود كه‌ وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى‌ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ وَ قَطَّعْناهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْباطاً پس گردانيد اسباط كه هداة جانب حق‌اند باين عدد پس ائمه كه هاديان طريق‌اند بايد كه باين عدد باشند.

وجه چهارم آنكه مصالح متصرفه عالم حصول آن محتاج بزمان است، و زمان عبارت از ليل و نهار است، و هر يك از اينها در حال اعتدال مشتمل است بر دوازده ساعت و قيام مصالح عالم محتاج بائمه است كه هدايت كنند و ارشاد نمايند پس عدد ايشان را موافق آن گردانيد.