کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤١ - فصل

فصل‌

بدان كه مؤلف كتاب رحمه اللَّه مى‌فرمايد كه قبل از شروع ذكر امير المؤمنين و اولاد امجاد او عليهم الصلاة و السلام ذكر ميكنيم و تبيين مى‌نمائيم چيزى را كه دلالت كند بر فضل و شرف و مزاياى بنى هاشم بر ديگر مردمان.

از جمله كلام ابى عثمان عمرو بن بحر جاحظ است كه در رساله آن را بترتيب داده و من مختصرى از آن ذكر ميكنم و اول كلام او اينست كه:

بدان حفظك اللَّه كه اصول خصومات معروف است و ابواب منازعات مشهور همچو خصومت ميان شعوبيه و عرب و كوفى و بصرى و عدنانى و قحطانى و اين ابواب ثلاثه انقض است از براى عقول سليمه و افسد از براى اخلاق حسنه از منازعه كه در قدر و تشبيه و در وعد و وعيد و در اسما و در احكام و در آراء تصحيح اخبار است و انقض از اين از براى عقول تميز رجال است و ترتيب طبقات و ذكر تقديم مثل امير المؤمنين (ع) و ابن ابى قحافه، پس اولى و انسب قصد كردن جانب حق است و هوا و تعصب و مشتهيات نفس را گذاشتن.

چه يهود منازعه ميكردند با نصارى در باب عيسى (ع) و لجاج مى‌ورزيدند و اغماض عين كرده از حق، يهودى مى‌گفتند نعوذ باللَّه كه او پسر يوسف نجار است و تولد او از نكاح صحيح نبوده و او صاحب نيرنج و خدع و مخاريق و ناصب شرك و صياد سمك و صاحب شص و شبك است يعنى يار و مصاحب جماعتى بود كه كار ايشان شكار كردن بود و دام نهادن و ماهى گرفتن او چون دعوى نبوت كند و زعم نصارى آنكه او رب عالميان است و خالق زمين و آسمان و اله اولين و آخرين اهل زمان،