کشف الغمة ت و شرح زوارهای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢٤ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت
نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ يعنى چون ببينند أهل نفاق و روى در روى ملاقات كنند آن كسانى را كه ايمان آوردهاند از ياران پيغمبر گويند ما نيز ايمان داريم همچو ايمان شما، و چون باز گردند بشياطين خود، يعنى پيشوايان و يارانى كه دارند گويند از روى صدق كه: ما با شمائيم و بر دين و آئين شما؛ بجز اين نيست كه ما أفسوس دارندگانيم و استهزاكنندگان بر مؤمنان.
پس دلالت كرد آيت كريمه بر ايمان آن حضرت ظاهرا و باطنا، و بر قطع و جزم قول امير المؤمنين (ع) در أمر منافقين.
و ديگر آيت أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ يعنى آيا هر كه باشد بر برهانى از پروردگار خود كه او دلالت كند بطريق صواب و از پى درآيد برهان او را كه دليل عقلى است گواهى از خداى تعالى كه بصحت آن گواهى دهد، برابر باشد با كسى كه زينت دنيا طلبد، و عمل نه بر وجه صواب كند؟ يعنى برابر نيست، در اين آيت آوردهاند كه صاحب بينة پيغمبر است، و گواه كه از جانب حق كه بصحت آن گواهى دهد امير المؤمنين (ع) و ديگر إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا يعنى بدرستى آنان كه بگرويدند و كردند عملهاى پسنديده زود باشد كه پديد كند بر ايشان حضرت رحمان دوستى در دلهاى خلق، يعنى محبت ايشان در دلها افكند بىاسباب وسائط، ابن عباس گويد كه: آن على بن ابى طالب (ع) است.
زيد بن على روايت كند از پدران بزرگوار خود، و ايشان از امير المؤمنين (ع) كه آن حضرت فرمود كه مردى بمن ملاقات كرده گفت: يا أبا الحسن و اللَّه كه من دوست ميدارم ترا در راه خداى تعالى، من رجوع كردم به پيغمبر ٦ و او را از اين حال اخبار نمودم فرمود كه: شايد تو نيكى كرده باشى با او، گفتم: و اللَّه كه من با او نيكى نكردهام، رسول اللَّه ٦ فرمود كه: الحمد للَّه كه حق جل و علا دلهاى مؤمنان را بتو مشتاق گردانيده بمودت، پس اين آيت نازل شد.