کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٦٢ - در ذكر مخاطبت آن حضرت بامير المؤمنين در عهد نبى

باب كتابى را كه موسم است «اليقين باختصاص آن حضرت بامير المؤمنين (ع) و نقل كرده در آن كتاب آنچه در اين باب است زياده از سيصد طريق، و من اقتصار مى‌كنم آن چيزى را كه نقل مينمايم از كتاب او، و نسبت ميدهم هر حديثى را بآن كس كه او ايراد فرموده از جمهور.

از آن جمله حافظ أبو بكر بن مردويه است كه او از عظماى علماى جمهور است و من ديدم در مدح او از كتاب معجم البلدان كه از آن ياقوت بن عبد اللَّه حموى است از ترجمه اسكاف كه او آورده در مدح او كه: الامام الحافظ النافذ طراز المحدثين أبو بكر أحمد بن موسى بن مردويه، و او وفات كرده در اسكاف در سنه اثنتين و خمسين و ثلاثمائة، و او از ثقات بوده، و ديگر حافظ اسعد بن عبد القاهر در كتاب «رشح الولا در شرح دعا» در اسناد حديثى كه متضمن وصف امير المؤمنين (ع) بود از أبو بكر بن مردويه، و ديگر ذكر كرده أخطب خطباى خوارزم موفق بن أحمد المكى در كتاب «مناقب» در فصل تاسع در فضائل شتى در جمله اسناد خود كه نموده به أبو بكر أحمد بن مردويه كه اين لفظ اوست كه: الامام الحافظ طراز المحدثين احمد بن مردويه.

و اين لفظ حديث او از كتاب مناقب امير المؤمنين (ع) است مروى از ابن عباس كه بود رسول اللَّه ٦ در ميان خانه و سر مباركش در كنار دحية بن خليفه كلبى بود كه امير المؤمنين (ع) درآمد و گفت:

السلام عليك‌

، چگونه صباح كرد رسول اللَّه؟ دحيه گفت: بر خير.