کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٢٩ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

مؤلف كتاب ميفرمايد كه: اين قول پيغمبر دلالت تمام دارد بر مكانت و رتبت و منزلت امير المؤمنين ٧ كه شرف و كمال آن حضرت بأقصى غايت رسيده، و رفعت و بزرگى او بذروه أعلى كشيده.

و اين تنبيهى است كه رسول اللَّه ٦ نسبت مساوات ميان خود و او بأوضح منقبتى ايراد فرموده، و كشف فضيلت اين با رفع مرتبتى بخاص و عام نموده، چون در باره سلمان فرموده كه: سلمان منا اهل البيت، سلمان از اين معنى سر مفاخرت را بر اوج و الاسوده، و گوى مباهات را از اصحاب و اضراب ربوده از آنست كه اكتفا نفرموده به انت منى كه بكلمه و أنا منه على عمرانى را از رتبه سلمانى گذرانيده و بدرجه و مقام خود رسانيده چه دلالت دارد كه هر يك از ايشان ٦ اصل‌اند مر آن ديگر را و نازل منزله هم‌اند، راضى نشد آن حضرت كه بگويد كه على از منست و نگويد كه من از عليم.

و در اين باب ابن جرير طبرى و ابن اثير جزرى در تاريخشان آورده‌اند كه در روز احد كه اكثر فرار بر قرار دادند و اندكى برقرار ماندند حضرت رسول فرمود كه: يا على شر اينها را از من كفايت كن، شاه دلدل سوار بذوالفقار آبدار دمار از أشرار نابكار برآورده، يلان معركه هيجا را بخاك‌