کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٤ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

چون امير المؤمنين (ع) آمد من او را باين بشارت دادم، آن حضرت فرمود كه: يا رسول اللَّه من بنده خدايم و أحوال من در قبضه قدرت اوست، اگر عذاب كند مرا پس بسبب گناه من باشد، و اگر تمام كند آنچه مرا بآن بشارت داده پس حق تعالى اولى است بمن، حضرت رسول ٦ گفت: بار خدايا دل او را قوى گردان بآن كه بهار ايمان سازى حق تعالى فرمود كه: كردم آنچنان.

بعد از آن رفع كرد بسوى من كه زود باشد كه او را اختصاص دهد بچيزى از بلا كه هيچ يك از اصحاب من بآن نوع بلا اختصاص نيافته باشند، پس گفتم كه: اى پروردگار من او يار و مصاحب من است، حق تعالى فرمود كه اين چيزى است كه در علم ازلى ما سبق يافته كه او ببلا ممتحن گردد.

و هم در مناقب از عمار بن ياسر روايت ميكند كه پيغمبر ٦ فرمود كه: وصيت ميكنم كسى را كه ايمان آورده بمن و تصديق كرده مرا بولايت على بن ابى طالب (ع) بآن كه هر كه تولى كرده او را پس بتحقيق كه تولى كرده بمن و هر كه بمن تولى كرده پس بدرستى كه بخداى عز و جل تولى كرده.

و نيز در مناقب از ابى ذر روايت كرده كه رسول اللَّه ٦ فرموده كه: وارد شود بر حوض امير المؤمنين و امام الغر المحجلين، پس من برخيزم و دست او را بگيرم پس سفيد روى باشد او و أصحاب او، من گويم آنچه من گذاشته بودم از كتاب و عترت بعد از من با ايشان چگونه سلوك كرديد؟

أصحاب آن حضرت گويند كه: اكبر را متابعت كرديم و تصديق نموديم، و أصغر را اعانت كرديم و نصرت داديم و مقاتله كرديم با او در معركه دشمن، بعد از آن من گويم كه: وارد شويد بر حوض و سيراب گرديد و هر كه شربتى از آن بياشامد بعد از آن هرگز تشنه نشود، و روى امام ايشان «ج ٩»