کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٢ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

چه بگوئيم يا رسول اللَّه گفت: چرا نميگوئيد كه آيا قوم شما بيرون نكردند از جاى خود و ما شما را جاى داديم و ديگر ايشان تكذيب شما كردند و ما تصديق كرديم، و ديگر ايشان شما را فرو گذاشتند ما يارى كرديم؟ آن حضرت اين را فرمود انصاريان درآمدند و گفتند: أموال ما و آنچه در دست ماست همه از خداى تعالى و رسول اوست، اين آيت در آن وقت نازل شد.

و ديگر آن حضرت فرمود كه: هر كه بميرد بر دوستى آل محمد شهيد مرده باشد، بدان و آگاه باش كه هر كه بدوستى آل محمد بميرد مغفور مرده، و هر كه بر دوستى آل محمد بميرد تائب مرده، و هر كه بدوستى آل محمد بميرد مؤمن مرده كه استكمال ايمان كرده باشد، و هر كه بدوستى آل محمد بميرد ملك الموت او را بشارت دهد ببهشت و منكر و نكير مبشر او باشند، و هر كه بدوستى آل محمد بميرد بطريق زفاف او را ببهشت برند همچنان كه زفاف عروس بجانب زوج او، و هر كه بدوستى آل محمد بميرد در قبر دو در بهشت را بر روى او باز كنند، و هر كه بدوستى آل محمد بميرد قبر او مزار ملائكه رحمت باشد، و هر كه بر دوستى آل محمد بميرد مرده باشد بر طريقه سنت نبوى و جماعت مصطفوى، و بدان كه هر كه بميرد بر بغض آل محمد چون بقيامت درآيد نوشته باشد در ميان هر دو چشم او كه اين از رحمت الهى مايوس و مهجور است، و هر كه بر بغض آل محمد بميرد كافر مرده باشد، و هر كه بر بغض آل محمد بميرد رايحه جنت بمشام شوم او نرسد.

و بعضى گويند كه: هيچ بطنى از بطون قريش نبود الا كه ميان رسول اللَّه و ايشان قرابت بود، پس چون تكذيب آن حضرت كردند و ابا نمودند از آنكه بيعت كنند اين آيت نازل شد.