کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٧٥ - در ذكر كرامات و آنچه بر زبان آن حضرت جارى شده از مغيبات

در ذكر كرامات و آنچه بر زبان آن حضرت جارى شده از مغيبات‌

ابن طلحه رحمه اللَّه آورده كه: اول او اينست كه: اعلم اكرمك اللَّه بالهداية اليه كه كرامت عبارتست از حالتى كه صادر شود از براى ذى تكليف كه خارق عادت باشد كه مأمور نباشد باظهار آن.

و باين قيد ظاهر مى‌شود فرق ميان او و معجز، زيرا كه معجز مأمور است باظهار آن، چه آن دليل صدق نبى است در دعوى نبوت، پس معجز مختص بود به نبى و لازم او باشد، زيرا كه لابد است او را از معجزه، پس هيچ نبى نباشد كه او را معجزه نبود، و كرامت مختص است بولى از جهت اكرام او ليكن لازم نيست او را؛ زيرا كه ولايت بى‌كرامت يافت مى‌شود، پس بسيارى از ولى باشد كه صادر نشود از او چيزى از خوارق عادات.

پس چون اين مقدمه را دانستى بايد دانست كه امير المؤمنين (ع) از اولياء اللَّه بود، و كرامات بلا غايات از آن حضرت صادر شده كه خارق عادات است كه حق سبحانه و تعالى از براى تكريم او بوى كرامت كرده.

از آن جمله اخبار اوست بحال خوارج مارقين كه حضرت رب العالمين آن حضرت را اطلاع داده بود بر أمر ايشان كه اخبار فرمود بآن كيفيات قبل از وقوع آن واقعات، و اين از خارق عادات و كرامات آن حضرت بود:

و آن بر اين وجه بود كه چون خوارج اجتماع نمودند و جمع گشتند براى قتال امير المؤمنين‌