کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٥٩ - و از وقايع عظمى و حوادث كبرى آن ليلة الهرير بود

و از علقمه و اسود روايت مى‌كند كه ما رفتيم نزد أبو أيوب انصارى و گفتيم يا ابا ايوب حق سبحانه و تعالى ترا گرامى فرمود به پيغمبر خود كه الهام كرد براحله وى كه بر در خانه تو بزانو درآمد، و آن حضرت مهمان تو بود باين فضيلتى كه حق سبحانه و تعالى بتو أرزانى داشته كه خبر كن ما را از بيرون رفتن تو با على بن ابى طالب گفت: سوگند ياد مى‌كنم براى شما كه رسول اللَّه ٦ در اين خانه بود كه اكنون شما هستيد، و نبود در خانه غير آن حضرت و امير المؤمنين (ع) كه بر راست او نشسته بود و من كه بر جانب چپ او بودم و أنس كه در پيش وى ايستاده بود، ناگاه در حركت كرد فرمود بأنس كه: به بين چه كس است، أنس بيرون رفت آمد كه عمار است فرمود كه: در بگشا كه او طيب و مطيب است، او در گشوده عمار به اندرون آمد و بر رسول اللَّه سلام كرد، آن حضرت او را مرحبا گفته فرمود كه: زود باشد بعد از من كه در ميان امت من اختلاف افتد و شمشير در ميان ايشان درآيد و بعضى بعضى را بكشند و ميان ايشان بى‌زارى پيدا شود، پس هر گاه كه اين چنين بينى بر تست كه دست از اين أصلع كه بر يمين من است برندارى كه او على بن ابى طالب است؛ و اگر سلوك نمايند همه مردم بوادى، و على تنها بوادى سلوك نمايد تو مردم را بگذار و پى او برو كه او ترا