کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١١٦ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

آن زعم دارد كه مرا دوست ميدارد و ترا دشمن دارد؛ و اسم على مشتق است از اسم أعلى الهى ابو طالب فرموده اين بيت كه:

من نام نهادم او را بعلى تا دايم باشد او را عز علو و بزرگى و فخر عز آدم آنست كه تا قيامت بآن نسب فخر كنند.

در تفسير ابن حجام مذكور است در تفسير آيت: وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ‌ امير المؤمنين (ع) گفت: يا رسول اللَّه آيا ما قادر باشيم در بهشت كه ترا زيارت كنيم هر وقت كه خواهيم؟ فرمود كه يا على هر پيغمبرى را رفيقى خواهد بود كه با او باشد بآن كه اول آن كس بود كه باو ايمان آورده پس اين آيت نازل شد كه: فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً بعد از آن پيغمبر امير المؤمنين را طلب كرد و گفت حق سبحانه و تعالى در بيان آنچه تو از من سؤال كردى آيت فرستاد و گردانيد ترا رفيق من، زيرا كه اول تو بمن ايمان آوردى و صديق اكبر توئى.

و در كتاب مسترشد روايت ميكند از سلمان فارسى كه پيغمبر ٦ فرمود كه: بهترين امت بعد از من على بن ابى طالب است.

و على بن ابراهيم بن هاشم كه از اجل روات اصحاب اماميه است آورده است كه پيغمبر ٦ چون بسى و هفت سال رسيد در خواب ديد كه يكى آمد نزد او و گفت: يا رسول اللَّه، و او اين را اعتبار نكرد