کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٥٥ - ذكر در بيان غزارت و كثرت علم آن حضرت

و بى‌وحى من بهمه آن ملهم شدم، بخدا سوگند اگر و ساده را فرش سازند و من بر آنجا بنشينم هر آينه حكم كنم ميان أهل توراة بمضمون توراة ايشان، و ميان أهل انجيل بمضمون انجيل ايشان تا غايتى كه حق سبحانه و تعالى ناطق گرداند توراة و انجيل را و ايشان بگويند كه: آن حكمى كه امير المؤمنين بمنطوق ما كرده حق است و صدق‌ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ.

و ابن عباس گويد كه حق تعالى اعطا فرموده بعلى بن ابى طالب نه عشر از علم و شريك گردانيد ديگران را از مردم در عشر عاشر از آن.

و ابو الطفيل گويد كه: من حاضر بودم كه آن حضرت خطبه ميفرمود و ميگفت كه: بپرسيد از من بحق خدا سوگند كه هيچ چيز نباشد كه از من سؤال كنيد و من حقيقت آن را بشما اخبار نكنم، و از كتاب الهى سؤال كنيد و اللَّه كه هيچ آيتى نيست الا من داناترم بنزول آن در روز يا در شب يا در سهل يا در جبل.

پرسيدند از عطا كه در ميان اصحاب رسول اللَّه هيچ كس يافت شود كه أعلم باشد از على؟ گفت:

لا و اللَّه كه من نميدانم اين چنين كسى.

و عمر بن سعيد گفت مر عبد اللَّه بن عباس را كه: يا عم چونست كه مردم رجوع بسيار مينمايند به امير المؤمنين، گفت اى پسر برادر من زيرا كه آن حضرت راست هر چه ميخواهى از نص قاطع در