فِي الْقُرْبى‌ يعنى بگو نميخواهم شما را برسانيدن پيغام هيچ مزدى، ليكن خويشان مرا دوست داريد كه على و فاطمه و حسن و حسين است صلوات اللَّه عليهم، مردم مكه گفتند از اين عجبتر چيزى نيست كه آلهه ما را بد مى‌گويند و ما را مى‌كشند و طمع دارند كه ما ايشان را دوست داريم اين آيت نازل شد كه‌ قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ‌ يعنى بگو نمى‌خواهم شما را بر تبليغ رسالت هيچ مزدى پس آن مزد از براى شما است و نيست مرا از آن مزد مگر منفعت مودت خويشانم كه فائده آن نيز بشما عود مى‌كند كه ثواب الهى و رضاى او است.

و روايت كنند كه آيت‌ وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ‌ در باب ولايت امير المؤمنين (ع) نازل شده يعنى در قيامت أمر شود كه خلايق را بر پل صراط بداريد بدرستى كه ايشان پرسيده‌شدگان خواهند بود، يعنى از ولايت على از ايشان خواهند پرسيد.

و گويند آيت‌ أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئاتِ أَنْ نَجْعَلَهُمْ كَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَواءً مَحْياهُمْ وَ مَماتُهُمْ ساءَ ما يَحْكُمُونَ‌ در قصه بدر نازل شده در شأن حمزه و على و عبيدة بن حارث كه بمبارزت قتال عتبه و شيبه و وليد قيام نمودند، يعنى آيا پنداشتند آنان كه كسب كردند بديها را از كفر و معصيت، مثل عتبه و شيبه و وليد آنكه گردانيم ايشان را در آخرت مانند آنها كه گرويدند و كردند كردارهاى شايسته، مثل امير المؤمنين (ع) و حمزه و عبيده يكسانست، يعنى يكسان نيست زندگانى آدميان و مرگ ايشان، اينها بر ايمان ميميرند و بايمان زنده خواهند شد، و ايشان بر كفر خواهند مرد و بر كفر مبعوث خواهند شد.

و آيت‌ لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ در شأن أهل حديبيه سمت نزول يافت جابر گويد كه: ما در آن روز هزار و چهار صد كس، بوديم كه پيغمبر ٦ گفت بما كه:

شما امروز بهترين أهل زمينيد كه ما بيعت كرديم در زير درخت سمره بر موت كه نگريزيم و كسى نقض آن عهد نكرد مگر جزء «حرب خ» بن قيس كه منافق شد و اولى مردمان باين آيت على بن ابى طالب (ع) است‌