کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥١٢ - فصل

نيامده باو فرشته كه او را مدد باشد در نبوت؛ بسبب اين كلمات واهيه از أداء رسالت بازممان بجز اين نيست كه تو بيم‌كننده و خداى تعالى بر همه چيزها كارگذار است كار خود را باو گذار و از گفت و شنود هر حسود و عنود باك مدار.

جيش بن معتمر گويد كه: من رفتم بخدمت امير المؤمنين (ع) و گفتم: السلام عليك يا امير المؤمنين و رحمة اللَّه و بركاته، چگونه دوشينه گذرانيدى؟ فرمود كه: بدوستى دوستان خود، و بدشمنى دشمنان خود گذرانيدم، و دوستان ما مستوثق برحمت الهى‌اند و انتظار رحمت ميكشند كه دميدم بديشان ريزان گردد، و دشمنان ما بناى اساس مينهند بر كنار سست بى‌اعتبار دوزخ كه بيك پا نهادن آن بنيان ويران شود و بتك جهنم افتد، ابواب رحمت هميشه بر اهل آن گشوده، پس گوارا باد أهل رحمت را رحمت، و هلاك از براى اهل دوزخ آماده شده، دوزخ از براى ايشان است، اى جيش هر كه ميخواهد كه بداند كه او محب ما است يا مبغض ما بايد كه دل خود را بيازمايد، پس اگر دوست ميدارد دوستان ما را پس او مبغض ما نيست، و اگر دشمن ميدارد دوستان ما را پس او از دوستان ما نيست، حق سبحانه و تعالى اخذ ميثاق فرمود و عهد ستاده محبان ما را بمودت ما، و ثبت شده در كتاب الهى نامهاى دشمنان ما، و ما اهل شرافت و كرامتيم سابقان ما سابقان انبيا خواهند بود.

منهال بن عمرو گويد: كه مردى از بنى تميم مرا اخبار كرد كه ما با امير المؤمنين (ع) بوديم بذى قار و ميديديم كه زود خواهد بود كه ربوده شويم از اين روزگار شنيديم كه ميفرمود: و اللَّه كه غلبه خواهيم كرد بر اين فرقه و خواهيم كشتن از اين دو مرد را يعنى طلحه و زبير، و بهزيمت خواهيم «ج ٣٢»