کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٦٠ - ذكر در بيان غزارت و كثرت علم آن حضرت

كه هرگز فراموش نكنى در آن حال اين آيت نازل شد كه‌ وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ.

و ديگر از آن جمله قول حق جل و علا است كه‌ أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ‌ آيا كسى كه ايمان شعار او باشد مثل آن كسى است كه فسق دثار او بود، نه چنين است ايشان مساوى نيستند. ثعلبى و واحدى آورده‌اند در تفسير خودشان كه اين آيت در شأن امير المؤمنين (ع) و در باب وليد بن عقبة بن ابى معيط كه برادر مادرى عثمان بود نازل شد، و سبب آنكه ميان حضرت امير المؤمنين (ع) و وليد نزاعى شد در امرى، او گفت بأمير المؤمنين كه: ساكت شو كه تو كودكى و اللَّه كه زبان من از زبان تو درازتر است، و سنان من از سنان تو تيزتر، آن حضرت فرمود در جواب وليد پليد كه: خاموش كه تو فاسقى و فاجر، حق سبحانه و تعالى براى تصديق قول امير المؤمنين (ع) اين آيت فرستاد كه: مراد بمؤمن على بن ابى طالب است و بفاسق وليد بن عقبه.

و كفايت ميكند اين قصه از شهادت بارى تعالى از براى تصديق قول امير المؤمنين (ع) و دلالت كردن نزول قرآن بر كمال فضيلت آن حضرت و وصف او بايمان كه عنوان علم و نتيجه معرفت اوست، و حسان بن ثابت اين قصه را نظم كرده و آن اينست:

«ج ١٠»