کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٤٠ - و ديگر از حروب آن حضرت حرب صفين است

مى‌كشى ايشان را اول مرا بكش، آن ملعون او را كشت، و بعضى گويند كه جنگ كرد تا كشته شد.

زن او بيرون آمده گفت او را كشتى دست از ذريت بدار كه هيچ كس ايشان را نكشته نه در زمان جاهليت و نه در زمان اسلام، گوش نكرده آن دو پسر را كشت، زن گفت اين چنين سلطنت نتوان كرد كه طفل خورد و پير بزرگ بى‌گناه را بكشند، و نزع رحم از دل خود كنند، و بى‌رحمى و عقوق پيشه كنند، و از خداى و رسول انديشه نكنند اين بد سلطنتى است.

و آن بسر لعين در آن راه بسيارى را از شيعيان امير المؤمنين (ع) شهد شهادت چشانيد، و چون اين خبر بآن حضرت رسيد حارثة بن قدامه را با دو هزار سوار نامدار و وهب بن مسعود را با دو هزار سوار ديگر فرستاد بر سر او، و آن ملعون آن را شنيده از آنجا گريخت، و مادر آن دو طفل مقتول جويريه بنت فارط بود، و گويند كه عايشه بنت عبد اللَّه بن عبد المدان بود، چون آن دو طفل كشته شدند عقل از دماغ او پريد و سر و كار او بجنون كشيد و چيزى نمى‌شنيد و لا يزال در مراسم اين ابيات خواندى.

يعنى اى آنكه بقتل آورد دو پسر كان مرا كه ايشان مثل دو دردانه بودند كه خالى ماند از ايشان صدف اى آنكه كشت دو طفلكان مرا كه ايشان دل و جان و گوش و هوش من بودند پس امروز عقل و هوش و دل و جان از بر من رفته.

و چون خبر قتل ايشان بامير المؤمنين (ع) رسيد بغايت ملول شد و جزع شديد نمود، و بر بسر لعين دعاى بد كرده فرمود كه: «بار خدايا دين و عقل از او سلب كن» تير دعاى آن حضرت بر هدف اجابت آمده عقل‌