کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٥٩ - ذكر در بيان غزارت و كثرت علم آن حضرت

چيزى را كه برسد باو وارد اضطراب، و بوديعه نمى‌گذارم در او چيزى را كه داخل شود بر او رائد ارتياب و تضمين نميكنم بچيزى كه قذف كنند آن را ارباب الباب؛ بلكه مى‌آرم در او اخلاف روايت خلف از سلف تا محتوى گردد به زبد اوطاب و در سمط ترتيب ميكشم غرر و دررى كه تصريح كرده بآن ألسن سنن و ناطق گشته بآن آيات كتاب، و مقرر ميدارم بادله محكمة الاسباب بصواب كه مفتحة الابواب و مثمرة المجاب باشد از براى طلاب. اميد كه از براى جامع آن نيز بود جميل ثنا و جزيل ثواب.

و بعضى از اين اقوال قول رب الارباب است كه: لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ كه قضيه نجات مؤمنان و غرق كافران را در طوفان نوح (ع) دلالتى واضحه گردانيده بر قدرت و حكمت صانع و كمال قهر و رحمت او تا آن را در گوش هوش نگاهدارند و منسى نسازند.

روايت كرده أبو اسحاق ابراهيم ثعلبى در تفسيرش باسانيدى كه نزد او مقرر است كه چون اين آيت نازل شد كه‌ وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ حضرت رسول ٦ فرمود مر امير المؤمنين را (ع) كه من از حق سبحانه و تعالى درخواسته‌ام كه ترا اى على گوش واعيه نگاه دارنده اشيا كرامت فرمايد امير المؤمنين (ع) فرمود كه: من هرگز چيزى فراموش نكردم بعد از آن و نيستم كه ديگر هرگز فراموش كنم.

و ديگر ثعلبى در تفسير خود روايت كرده و واحدى نيز در اسباب نزول آورده از بريده اسلمى كه من از پيغمبر ٦ شنيدم كه مى‌فرمود مر امير المؤمنين را (ع) كه: حق سبحانه و تعالى مرا امر كرده كه نزديك باشم بتو و از تو دور نشوم، و آنكه علوم را بتو تعليم كنم و تو آن را فراگيرى و نگاهدارى‌