المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٩٦٩ - مبحث وقف

٢- آنكه منقوص محذوف العين باشد مانند مر (اسم فاعل از ارى، يرى).

اصل آن مرءى بوده كسره همزه را به « راء » نقل دادند و سپس همزه را حذف نمودند تا بدين وسيله در لفظ تخفيف حاصل شود و پس از آن همان اعلالى كه در قاضى نمودند در اين كلمه نيز عملى ساختند، شد: مر. حال در وقت وقف لازم است ياء محذوف برگردد زيرا در غير اين صورت اجحاف به كلمه شده و محذوف از آن زياد مى‌گردد.

٣- منقوص منصوب و منوّن يا غير منوّن باشد.

مثال منوّن همچون: ربّنا انّنا سمعنا مناديا.

شاهد در « مناديا » است كه در غير وقف مناد (بحذف ياء) است ولى در وقت وقف ياء را بايد برگرداند.

مثال غير منوّن مانند: اذا بلغت التراقى.

قوله: صلة غير الفتح: مقصود از « صله » حرف زائدى است كه از اشباع حركات سه‌گانه يعنى ضمّه و فتحه و كسره توليد مى‌شود.

قوله: و به قرء السبعة: هفت تن هستند كه به قرائت ايشان اعتماد است و آنها عبارتند از:

نافع، ابو عمرو، كسائى، حمزه، ابن عامر، ابن كثير، ابن عاصم.

و برخى سه تن ديگر را به ايشان افزوده‌اند و آنها عبارتند از:

ابو جعفر، يعقوب، خلف.

قوله: و لكلّ قوم هاد: آيه (٧) از سوره رعد.

قوله: و مالهم من دونه من وال: آيه (١١) از سوره رعد.

متن: «٨٨٦»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

غير: اسم، مضاف، مفعول براى فعل محذوف كه مفسّرش « سكّنه » مى‌باشد.

ها: مضاف اليه، مضاف.

التأنيث: مضاف اليه.