المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٦٥٧ - عوامل نصب
قوله: و حسبوا ان لا تكون فتنة: آيه (٧١) از سوره مائده.
متن: «٦٨١»
|
أو قبله اليمين و أنصب و أرفعا |
إذا إذن من بعد عطف وقعا |
تجزيه و تركيب
او: عاطفه.
قبله: مضاف و مضاف اليه و مضاف كه كلمه « قبل » باشد ظرف بوده و متعلّق است به « استقرّ » و خبر مقدّم مىباشد.
اليمين: مبتداء مؤخّر.
واو: استينافيّه.
انصب: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، ثلاثى مجرّد، از باب ضرب، يضرب، متعدّى.
واو: عاطفه.
ارفعا: فعل امر حاضر، مفرد، مذكّر، حاضر، ثلاثى مجرّد از باب منع، يمنع، متعدّى، مؤكّد بنون تأكيد خفيفه كه در حال وقف بصورت الف نوشته شده.
اذا: شرطيّه و زمانيّه.
اذن: فاعل است براى فعل مقدّر كه « وقع » مفسّر آن مىباشد.
من: حرف جرّ.
بعد: مجرور به « من » ، متعلّق به « وقع » ، مضاف.
عطف: مضاف اليه.
ترجمه:
يا پيش از آن قسم واقع شود، و نصب و رفع بده البتّه فعل را بواسطه « اذن » زمانى كه « اذن » پس از حرف عطف واقع شود.
متن: «٦٨٢»
|
و بين لا و لام جرّ التزم |
إظهار أن ناصبة و إن عدم |
تجزيه و تركيب
واو: استينافيّه.