٢. باب در بيان طبقات و مراتب انبيا و رسل و ائمه عليهم السلام (كه به معنى پيغمبران و فرستادگان و پيشوايانند و بيان تفاوت مراتب ايشان در پستى و بلندى نسبت به يكديگر) ٥٤٩

٣. باب در بيان فرق ميان رسول و نبى و محدث ٥٥٥

٤. باب در بيان اين‌كه حجت برپا نمى‌شود از براى خدا بر خلائق، مگر به واسطه امام ٥٥٩

٥. باب در بيان اين‌كه زمين از حجت خدا خالى نمى‌باشد ٥٦١

٦. باب در بيان اين‌كه اگر در زمين باقى نمانند مگر دو مرد، البته يكى از اين دو حجت خواهد بود ٥٦٥

٧. باب در بيان معرفت و شناخت امام و وجوب رد كردن امر به سوى او ٥٦٧

٨. باب در بيان وجوب فرمان‌بردارى ائمه عليهم السلام ٥٨٥

٩. باب در بيان آن‌كه ائمه عليهم السلام گواهان خداى عزّوجلّ‌اند بر خلق ٥٩٩

١٠. باب در بيان اين‌كه ائمه عليهم السلام راهنمايان همه خلق‌اند به راه راست ٦٠٧

١١. باب در بيان اين‌كه ائمه عليهم السلام واليان امر خدا و خزانه‌داران علم اويند ٦١١

١٢. باب در بيان اين‌كه ائمه عليهم السلام، خليفه‌هاى خداى عزّوجلّ‌اند در زمين و درهاى اويند كه از آنها آمده مى‌شود ٦١٣

١٣. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام نور خداى عزّوجلّ‌اند ٦١٥

١٤. باب در بيان اين‌كه ائمه عليهم السلام ركن‌هاى زمين‌اند ٦٢٧

١٥. باب نادر جامعى كه در بيان فضل امام عليه السلام و صفات اوست ٦٣٩

١٦. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام واليان امر خدايند و ايشان مردمانى هستند كه مردم بر ايشان حسد برده‌اند كه خداى عزّوجلّ ايشان را ذكر فرموده است ٦٦٩

١٧. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام علامات و نشانه‌هايى‌اند كه خداى عزّوجلّ آنها را در كتاب خويش ذكر فرموده است ٦٧٥

١٨. باب در بيان اين‌كه آيات و معجزاتى كه خداى عزّوجلّ آنها را در كتاب خويش ذكر فرموده، ائمّه عليهم السلام اند ٦٧٧

١٩. باب در بيان آنچه خداى عزّوجلّ و رسول او واجب گردانيده‌اند از بودن با ائمّه عليهم السلام ٦٧٩

٢٠. باب در بيان اين‌كه اهل ذكر كه خدا خلائق را امر فرموده به سؤال كردن از ايشان، ائمّه عليهم السلام اند (نه غير ايشان) ٦٨٥

٢١. باب در بيان اين‌كه كسانى كه خدا ايشان را به علم وصف فرموده در كتاب خويش، ائمّه عليهم السلام اند ٦٩٣

٢٢. باب در بيان اين‌كه راسخين در علم، ائمّه عليهم السلام اند ٦٩٣

٢٣. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام علم را عطا شده‌اند و خدا آن را در سينه‌هاى ايشان ثابت فرمود ٦٩٥

٢٤. باب در بيان اين‌كه كسانى كه خدا ايشان را برگزيده و كتاب خويش را به ايشان ميراث داده، ائمّه عليهم السلام اند (نه غير ايشان) ٦٩٧

٢٥. باب در بيان اين‌كه امامان در كتاب خدا بر دو قسم‌اند: امامى است كه مردم را به سوى خدا مى‌خواند، و امامى است كه ايشان را به سوى آتش جهنم مى‌خواند ٧٠١