٦٢٥/ ٢. حسين بن محمد اشعرى، از مُعلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از حمّاد بن عثمان، از عبدالأعلى بن اعيَن روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «در نزد من است سلاح رسول خدا، و كسى نمى‌تواند كه با من در باب آن منازعه كند». بعد از آن فرمود كه: «از اين سلاح دفع شده (هر معصيت كارى كه مالك آن نمى‌تواند شد)، و اگر در نزد بدترين خلق خدا گذاشته بود، بهترين ايشان بود». پس فرمود كه:

«اين امر (يعنى امامت) منتقل مى‌شود به سوى كسى كه زير زنخ‌ها به جهت او پيچيده شود (و مراد آن است كه مردمان در نزد او گردن‌ها را كج كنند؛ زيرا كه در كج كردن گردن، پيچى در حَنك به هم مى‌رسد). پس چون از جانب خداى عزّوجلّ در باب او مشيّت واقع شود، بيرون آيد، و مردم از روى تعجّب مى‌گويند كه: اين كس كه تازه به هم رسيده، كيست و چه كاره است؟ (يا اين، آن‌كه بود، نيست، يعنى: پيش از اين چنين نبود). و خدا به جهت او دست حمايت بر سر رعيّتش گذارد».

٦٢٦/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از نضر بن سُويد، از يحيى حلبى، از ابن مُسكان، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان متاع (يا از جمله متاع خويش)، شمشيرى وا گذاشت، و همچنين زرهى، و نيز عصا و پالان و استر شهباى خود (كه سفيدى آن بر سياهى غالب بود). پس همه آنها را به على بن ابى‌طالب عليه السلام ميراث داد».

٦٢٧/ ٤. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از وشّاء، از ابان بن عثمان، از فضيل بن يَسار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پدرم، زره گشاد رسول خدا صلى الله عليه و آله را پوشيد (يا معنى آن است كه آن زرهى را پوشيد كه مُسمّى‌ بود به ذات الفضول، پس آن زره به واسطه بلندى كه داشت)، خطّى را در زمين احداث نمود، و من آن را پوشيدم پس زياد آمد» (يا در درازى و يا در پهنى و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه خطّى كه در هنگام پوشيدن من احداث نمود، زياد بود از آن خطّى كه در وقت پوشيدن پدرم به هم رسيد. و اظهر اين است كه معنى اين باشد كه: زيادتى به مرتبه‌اى نبود كه موجب احداث خطّ باشد، و هر چند كه موافق نبود).