كه گفت: از امام محمد باقر عليه السلام سؤال كردم از تفسير قول خداى عزّوجلّ: «أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»[١]. پس جواب آن حضرت از سؤال من، اين آيه بود كه: «أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى‌ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا»، يعنى: «آيا نمى‌نگرى به سوى كسانى كه داده شده‌اند بهره‌اى از كتاب (يعنى قرآن، چنانچه بيايد) ايمان مى‌آورند به دو بت قريش، كه جبت و طاغوت‌اند، و مى‌گويند براى آنان كه كافر شدند (يعنى در باب ايشان مى‌گويند در حال غيبت، چنانچه گويا در نزد ايشان حاضرند) كه اين گروه كفّار، راه ايشان راست‌تر است از راه آنان كه ايمان آورده‌اند».

و حضرت فرمود كه: «مى‌گويند براى پيشوايان گمراهى و خوانندگان مردم به سوى آتش جهنّم، كه اين گروه، راه يافته‌تراند از آل محمد و راه ايشان راست‌تر است از راه ايشان. «أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِيراً* أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ»، يعنى: اين گروه معاندين، آنانند كه خدا ايشان را لعنت فرموده و از رحمت خود دور ساخته، و هر كه را خدا لعنت كند و براند، پس نمى‌يابى او را يارى دهنده‌اى كه او را يارى دهد، بلكه آيا ايشان راست بهره‌اى از پادشاهى». و حضرت فرمود: «يعنى امامت و خلافت».

«فَإِذاً لا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً»، يعنى: «پس آن هنگام كه بهره‌اى از آن داشته باشد، نمى‌دهند مردمان را آن مقدار كوى»[٢] (كه بر پشت دانه خرما است، به شكل ناوه)[٣]. و حضرت فرمود كه:

«ماييم مردمان، كه خدا قصد فرموده». «أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‌ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ» حضرت فرمود: «ماييم ناس و مردمان، كه مردم بر ما حسد برده‌اند بر آنچه خدا به ما عطا فرموده از امامت؛ نه همه خلق خدا». «فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً» حضرت فرمود كه: «مى‌فرمايد از ايشان رسولان و پيغمبران و امامان قرار داديم. پس چگونه به آن اقرار مى‌كنند در اولاد ابراهيم و آن را در آل محمد انكار مى‌كنند؟ «فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ كَفى‌ بِجَهَنَّمَ سَعِيراً* إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ‌

[١]. نساء، ٥٩.

[٢]. غلاف نازك روى هسته خرما.

[٣]. و نقير، نقطه‌اى است در ميان استخوان خرما. و بعضى احتمال داده‌اند كه مراد از نقطه، همان كو باشد.( مترجم)