عرض كردم كه: پس چه كنند؟ فرمود كه: «نظر مى‌كنند به سوى كسى كه از شما گروه شيعيان باشد، از آن‌كه حديث ما را روايت كرده باشد و در حلال و حرام ما نظر كرده و احكام ما را شناخته و دانسته باشد. پس به او راضى باشند كه حَكم باشد و او را حاكم سازند؛ زيرا كه من او را بر شما حاكم گردانيده‌ام. پس هر گاه به حكم ما، حكم كند، و او قبول نشود، آن‌كه آن را قبول نكرده، به حكم خدا استخفاف و خوارى رسانيده (و آن را سبك شمرده) و بر ما اهل بيت رده كرده. و آن‌كه ما رد كرده، بر خدا رد كرده، و آن، در مرتبه شرك به خدا است».

عرض كردم كه: پس اگر هر يك از ايشان مردى از اصحاب ما را اختيار كند، و هر دو راضى شوند كه اين برگزيدگان در حق ايشان نظر كنند و در ميانه ايشان حكم نمايند و اين دو، حاكم در آنچه حكم مى‌كنند با هم مختلف شوند و هر دو در حديث شما مختلف باشند؟

فرمود كه: «حكم، همان است كه آن‌كه در عدالت و فقاهت و راست‌گويى او در حديث و پرهيزگاريش بيشتر است، به آن حكم نموده و التفات نمى‌شود به سوى آنچه ديگرى به آن حكم كرده».

عرض كردم كه: هر دو در نزد اصحاب ما عادل و پسنديده‌اند و هيچ‌يك بر ديگرى تفضيل و زيادتى ندارند.

عمر مى‌گويد كه: آن حضرت فرمود كه: «نظر مى‌شود به سوى آن چيزى كه از ما روايت كرده‌اند در باب آنچه اين دو حاكم به آن حكم كرده‌اند، و اجماع بر آن شده باشد از اصحاب تو. پس گرفته مى‌شود از حكمى كه ما او را حَكم ساخته‌ايم، به آن عمل مى‌شود و آن از حكم ما است كه از جانب خدا و رسول گفته‌ايم. و شاذّى كه در نزد اصحاب تو شهرتى ندارد، ترك مى‌شود.[٢] به درستى كه آنچه اجماع بر آن باشد، شكى و شبهه‌اى در آن نيست.

[١]. نساء، ٦٠.

[٢]. و شاذّ، تنها مانده و نادر و مخالف قياس را گويند.( مترجم)