عبداللَّه بن بكير، از زرارة بن اعين روايت كرده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام پرسيدم از قول خداى عزّوجلّ: «وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ»، كه آيا آسمان‌ها و زمين، كرسى را فرا گرفته‌اند، يا كرسى آسمان‌ها و زمين را فرا گرفته؟ حضرت فرمود كه: «هر چيزى در كرسى است، و كرسى همه را فرا گرفته».

٣٤٤/ ٦. محمد، از احمد بن محمد بن عيسى، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «حاملان عرش (و عرش، علم خدا است) هشت نفراند: چهار نفر از ما و چهار نفر از كسانى كه خدا خواسته» (و از احاديث ظاهر مى‌شود كه چهار نفر اول، محمد و على و حسن و حسين- صلوات اللَّه و سلامه عليهم اجمعين- باشند. و بعضى به جاى محمد، فاطمه- صلوات اللَّه و سلامه عليها- را ذكر كرده‌اند. و اما چهار نفر ديگر، بعضى گفته‌اند كه نوح و ابراهيم و موسى و عيسى‌اند- كه پيغمبران اولوالعزم‌اند- و بعضى گمان كرده‌اند كه سلمان و ابوذر و مقداد و عمار بن ياسراند).

٣٤٥/ ٧. محمد بن حسن، از سهل بن زياد، از ابن محبوب، از عبدالرحمان بن كثير، از داود بن كثير رقّى روايت كرده است كه گفت: از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از تفسير قول خداى عزّوجلّ: «وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ»[١]، يعنى: «و بود عرش خداى- سبحانه و تعالى- بر روى آب». حضرت فرمود كه: «سنيان در تفسير اين آيه، چه مى‌گويند؟» عرض كردم كه: مى‌گويند: عرش بر روى آب بود و پروردگار عالميان در بالاى آن.

فرمود: «دروغ مى‌گويند. هر كه اين را گمان كند، كه خدا را محمول گردانيده و او را به صفت مخلوقات وصف كرده، و بر او لازم مى‌آيد كه آن چيز كه او را برداشته، از او قوى‌تر باشد».

عرض كردم: فداى تو گردم، تفسير آيه را از براى من بيان فرما. حضرت فرمود: «به درستى كه خدا دين و علم خويش را بر آب بار كرد و آن را حامل اين دو گردانيد، پيش از آن‌كه زمين، يا آسمان، يا جنّ، يا انسان، يا آفتاب، يا ماه وجود داشته باشد. بعد از آن، چون اراده نمود كه خلائق را بيافريند، ايشان را پراكنده و پريشان نمود در ميان دو دست خويش (كه از آن به‌

[١]. هود، ٧.