سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله و به سوى ائمّه عليهم السلام. خداى عزّوجلّ فرموده است كه: «إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ»[١]، يعنى: به درستى كه ما فرو فرستاديم به سوى تو اين كتاب كامل را كه (قرآن است) به درستى و راستى تا حكم كنى در ميان مردمان به آنچه خدا آن را براى تو رأى گردانيده».

و حضرت فرمود كه: «اين آيه، در اوصياى پيغمبر صلى الله عليه و آله جارى است» (و بعضى از سنّيان، اين آيه را دليل بر اين گرفته كه پيغمبر صلى الله عليه و آله متعبّد بود به اجتهاد كردن به آن وضعى كه به آن استدلال كرده‌اند، و با وجود ضعف دلالت آيه بر مطلب ايشان، ظهورش از دلالت آن بر تفويض بيشتر است؛ چه معلّل كردن انزال قرآن به حكم كردن به قرار داد خويش، با هم نمى‌سازند. پس بايد كه اين حديث فى الحقيقه از معصوم نباشد، يا اگر از معصوم باشد، در آن خلاف ظاهرى را مرتكب شده باشد، به طريقه تأويل كه خود آن را مى‌داند. و معنى آيه بنابر ظاهر لفظ آن، اين است كه: تا حكم كنى به آنچه خدا آن را به تو نموده و وحى فرموده، يا به نمودن و اعلام خدا تو را كه چگونه حكم كنى در ميان مردمان).

٧٠٢/ ٩. محمد بن يحيى، از محمد بن حسن، از يعقوب بن يزيد، از حسن بن زياد، از محمد بن حسن ميثمى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى عزّوجلّ پيغمبر خود را تأديب كرد تا آن‌كه او را راست گردانيد بر آن وضعى كه اراده داشت. بعد از آن، به سوى او تفويض كرد و آن جناب- عزّ ذكره- فرمود كه: «وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا». پس آنچه خدا به سوى پيغمبر خود تفويض فرمود، همان را به سوى ما تفويض فرمود».

٧٠٣/ ١٠. على بن محمد، از بعضى از اصحاب ما، از حسين بن عبدالرّحمان، از صَنْدل خيّاط، از زيد شحّام روايت كرده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم در باب قول خداى تعالى: «هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ». حضرت فرمود كه: «پادشاهى بزرگى به سليمان عطا شده بود، بعد از آن، اين آيه در باب رسول خدا صلى الله عليه و آله جارى گرديد. پس آن حضرت را مى‌رسيد كه عطا كند به هر كه خواهد، آنچه را كه خواهد، و منع كند هر كه را كه خواهد، و خدا به او عطا فرمود، بهتر از آنچه سليمان را عطا فرموده بود، به جهت فرموده‌

[١]. نساء، ١٠٥.