در بهشت‌هايى كه خداوند رحمان درخت‌هاى آن را نشانيده، پس بايد كه على عليه السلام را دوست دارد و با دوست او دوست باشد، و به امامان بعد از او، اقتدا كند، و در همه چيز پيرو ايشان باشد. پس به درستى كه ايشان عترت من‌اند كه از طينت و سرشت من خلق شده‌اند. بار خدايا، فهم و علم مرا به ايشان روزى كن. و واى بر آنها كه ايشان را مخالفت كنند از امّت من. بار خدايا، شفاعت مرا به ايشان مرسان».

٥٤٣/ ٤. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از نضر بن شُعيب، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه ثُمالى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد كه: تمام كردن حجّت من به غايت بر بدبختان از امّت تو است. و ايشان كسانى هستند كه ولايت على بن ابى‌طالب را ترك كنند، و دشمنان او را دوست دارند، و فضل او و فضل اوصياى بعد از او را انكار كنند (كه ايشان را بهترين خلق خدا ندانند). زيرا كه فضل تو، فضل ايشان، و فرمان‌بردارى تو، و فرمان‌بردارى ايشان، و حقّ تو، حقّ ايشان، و نافرمانى تو، نافرمانى ايشان است. و ايشانند پيشوايانى كه راه راست نمايند، كه آنانند بعد از تو، و روح تو در ايشان جارى شده و روح تو آن است كه در تو روان شده از جانب پروردگار تو، و ايشان عترت تواند كه از سرشت و طينت تو خلق شده‌اند و از گوشت و خون تو، به هم رسيده‌اند.

و به حقيقت كه خداى عزّوجلّ سنّت و طريقه تو و طريقه پيغمبران پيش از تو را در ايشان جارى ساخته، كه جميع كمالات تو و ايشان غير از پيغمبرى هم در ايشان است و ايشان، خزانه‌داران منند بر علم من بعد از تو. به حقّ خود سوگند ياد مى‌كنم كه هر آينه به حقيقت كه ايشان را برگزيدم به انواع برگزيدگى و ايشان را خالص گردانيدم (از غير خويش، در باب توحيد كه آميزشى در ايشان نيست). و ايشان را پسنديدم، و هر كه ايشان را دوست داشت و با ايشان دوستى ورزيد، و فضل ايشان را تسليم نمود، نجات يافت.

و پيغمبر صلى الله عليه و آله خود فرمود كه: هر آينه جبرئيل به نزد من آمد و نام‌هاى ايشان را با نام‌هاى پدران ايشان و دوستان ايشان و آنان كه افزونى ايشان را بر خلائق مسلّم دارند، به نزد من آورد».

٥٤٤/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از فَضالة بن ايّوب، از ابو المغراء، از محمد بن سالم، از ابان بن تغلب كه‌