اين ترجمه شايد در يك نگاه ابتدايى، چندان به حساب نيايد و براى خوانندگانى قابل فهم و روان نباشد، و يا امروزين نباشد اما اين، همه واقعيت نيست. آثار بسيارى در عرصه انديشه دينى نوشته شده‌اند كه نه چند خوانا و روان هستند و نه امروزين، و نياز به شرح و تفسير و بازخوانى دارند، اما از واجبات علمى انديشه دينى‌اند كه بايد به آنها پرداخته شود، و پرداخته هم مى‌شود. اين اثر، هر چند از شمار آنها نيست، اما مى‌تواند دو نقش مهم ايفا كند: انتقال تجربه ترجمه حديث، و بسط عمومى سازى فرهنگ دينى و حديثى.

نكته‌ها و گفته‌ها در باره تحقيق‌

١. در تحقيق و احياى اين اثر، از هر دو نسخه موجود ترجمه استفاده كرده‌ايم، و پس از حروف نگارى، و مقابله دقيق با نسخه‌ها، و بر طرف كردن پاره‌اى مشكلات نگارشى و ويرايشى، يك بار نيز همه ترجمه با متن كتاب الكافى مقابله شد تا افتادگى‌ها، افزوده‌ها، ترجمه، شرح و خطاهاى ترجمه شناخته شود، و پاراگراف بندى به درستى انجام گيرد.

٢. رسم الخط مترجم در تعدادى از كلمات، با رسم الخط رايج متفاوت بوده كه اين دسته از كلمات به دليل تصرف به حساب نيامدن در نوشتار مترجم، و نيز خوانا كردن متن، تبديل به رسم الخط رايج شد. از اين قبيل است: تاى گرد عربى كه به جاى آن تاى كشيده نوشته شده و نيز كلمات عربى كه در آنها به جاى الف از واو استفاده مى‌شود؛ مانند حيوة و زكوة.

مترجم به جاى «اى» اضافه در كلماتى مانند خانه‌اى، غالباً از همزه استفاده كرده كه به جاى همزه آخر روى يك كلمه، از «اى» استفاده شد.

مترجم در ترجمه هذا و يا كلماتى از اين دست، كه به شخص و يا شى‌ء اشاره دارد، به جاى «اين‌كه» و «او» از كلمه «اينك» استفاده كرده، كه به همين صورت «اينك» باقى ماند.

٣. مترجم از حرف ربط «كه» بسيار استفاده كرده، به گونه‌اى كه از آغاز تا پايان،