باشد و او را اعلام كند به آن گمراهى كه ولّى ضلالت به آن قرار و استقرار دارد. و به خدا سوگند، كه هر كه به شب قدر، تصديق كند، بايد كه بداند، يا مى‌داند كه آن شب، از براى ما و مخصوص ما است؛ به جهت فرموده رسول خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام در هنگامى كه وفاتش نزديك شد. كه: اين ولىّ و صاحب اختيار شما است بعد از من. پس اگر او را اطاعت كنيد، راه راست يابيد، وليكن هر كه به آنچه در شب قدر است ايمان نياورد، انكار خواهد كرد، و هر كه ايمان آورد به شب قدر، از كسانى كه بر غير اعتقاد ما هستند، جايز نيست كه در ايمان تصديق او كنند، مگر آن‌كه اعتقاد كند كه آن شب از براى ما است و هر كه به آن قائل نباشد، دروغ‌گوست.

به درستى كه خداى عزوجل از اين بزرگ‌تر است كه امر را به ارواح و فرشتگان، به سوى كافر فاسقى فرود آورد. پس اگر بگويد به سوى خليفه فرود مى‌آيد، آنچه خليفه بر آن استقرار دارد از امور رياست، همين گفته ايشان چيزى نيست كه جواب داشته باشد (و لهذا حضرت نفى شيئيت از آن فرموده، جواب از آن نفرمود). پس اگر بگويند كه: چنان نيست كه به سوى كسى فرود آيد، پس ممكن نيست كه چيزى فرود آيد به سوى هيچ، كه چيزى نباشد. و اگر از رهگذر بى‌فكرى اين را بگويند، زود باشد كه قائل و معترف شوند كه: اين‌كه گفته‌اند هيچ نيست، پس به حقيقت كه گمراه شده‌اند؛ گمراهى دورى».

٤٢. باب در بيان اين‌كه علم ائمه عليهم السلام در شب جمعه زياد مى‌شود

٦٥٤/ ١. حديث كردند مرا احمد بن ادريس قمّى و محمد بن يحيى، از حسن بن على كوفى، از موسى بن سعدان، از عبداللَّه بن ايّوب، از ابو يحيى صنعانى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: آن حضرت به من فرمود كه: «اى ابو يحيى، به درستى كه ما را در شب‌هاى جمعه حالتى است از حالات، و شأن و عظمتى داريم كه در ساير اوقات هفته نداريم». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم كه فداى تو گردم، آن شأنى كه مى‌فرمايى، چيست؟ حضرت فرمود كه: «خدا اذن مى‌دهد ارواح پيغمبرانِ مردگان و ارواح اوصياى ايشان را كه مرده‌اند، و روح وصييى كه در ميانه شما است، با ارواح اوصيا و انبيا به سوى آسمان عروج مى‌كنند و بالا مى‌روند، تا آن‌كه به عرش پروردگار خويش مى‌رسند، پس هفت مرتبه به دور عرش مى‌گردند، و در نزد هر پايه‌اى از پايه‌هاى عرش، دو ركعت نماز مى‌كنند، بعد از آن خدا آن ارواح را به سوى بدن‌هاى اصلى (يا مثالى كه در آنها بوده‌اند)، بر مى‌گرداند. پس انبيا و