باشند به مقصود آن) كم‌اند و چه بسيار است آن‌كه حديث را تصديق مى‌كند و عمل مى‌كند به آنچه در آن است و كتاب خدا را تصديق نمى‌كند و عمل نمى‌كند به آنچه در آن است. پس رعايت نكردن، علما را اندوهناك مى‌گرداند. حفظ كردن روايت جاهلان را رسوا و خوار مى‌سازد (در بعضى از نسخه‌ها، رعايت، به جاى روايت واقع شده. در اين نسخه‌ها يحزنهم به حاى حطى و نون كلمن است؛ چون فقره اولى. و ترجمه آن اين مى‌شود: جاهلان حفظ رعايت ايشان، اندوهناك مى‌گردند و نسخه اوّلى، أصح است. و تتمه حديث:) پس رعايت كننده‌اى است كه حيات خود را رعايت مى‌كند و رعايت كننده‌اى است كه هلاكت خويش را رعايت مى‌كند و در اين هنگام، اين دو رعايت كننده، با هم اختلاف كردند و اين دو گروه، غير يكديگر شدند».

١٣٤/ ٧. حسين بن محمد اشعرى، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از عبدالرحمان بن ابى نجران، از آن‌كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «هر كه چهل حديث از احاديث ما را حفظ نمايد، خدا او را در روز قيامت، عالم محشور گرداند و فقيه».

١٣٥/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از آن‌كه او را ذكر كرده، از زيد شحّام، از امام محمد باقر عليه السلام در فرموده خداى عزّوجلّ: «فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‌ طَعامِهِ»[١]. ترجمه ظاهر آن اين است: «پس بايد آدمى نظر كند به ديده بصيرت و عبرت به سوى خوردنى خويش». گفت: عرض كردم كه: طعام او چيست؟ حضرت فرمود:

«علم او كه آن را فرا مى‌گيرد، بنگرد كه آن را از كه فرا مى‌گيرد».

١٣٦/ ٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن نُعمان، از عبداللَّه بن مُسكان، از داود بن فَرقد، از ابى سعيد زُهرى، از امام محمد باقر روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «توقف كردن در نزد چيزى كه مشتبه و پوشيده باشد، بهتر است از آن‌كه بى باكانه خويش را در هلاكت افكند. و ترك كردن تو حديثى را كه كسى تو را به آن خبر نداده باشد، يا آن را درست روايت نتوانى كرد، بهتر است از آن‌كه حديثى را روايت كنى كه آن را درست ندانسته باشى».

[١]. عبس، ٢٤.