خداى عزّوجلّ: «وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً»[١]، يعنى: «و ديگر وحى شده است به سوى من، آن‌كه، اگر مستقيم مى‌بودند و راست مى‌ايستادند بر راه حق، هر آينه ايشان را آب مى‌داديم؛ آبى بسيار» (و مراد آن است كه بر ايشان در روزى وسعت مى‌داديم). و حضرت فرمود كه: «يعنى اگر بر ولايت امير المؤمنين على بن ابى‌طالب عليه السلام و اوصياى از فرزندان آن حضرت عليهم السلام، استقامت مى‌داشتند، و فرمان‌بردارى ايشان را در امر و نهى كه مى‌فرمودند، قبول مى‌كردند، هر آينه ايشان را آب بسيارى مى‌داديم». فرمود كه: مى‌فرمايد كه: «هر آينه ايمان را به دل‌هاى ايشان مى‌نوشانيديم، بر وجهى كه از آن بيرون نرود و اين طريقه، همان ايمان است به ولايت على و اوصياى آن حضرت».

٥٩٠/ ٢. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از فَضالة بن ايّوب، از حسين بن عثمان، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا»، يعنى: «به درستى كه آنان كه گفتند كه: پروردگار ما، خداى به حقّ است، پس استقامت به هم رسانيدند» (كه بر اين اعتقاد راست ايستادند. و اصلًا منحرف نگشتند). و حضرت صادق عليه السلام فرمود:

«يعنى مستقيم شدند بر ائمّه عليهم السلام و اقرار به ايشان و متابعت ايشان يك به يك به ترتيب‌ «تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»[٢]، يعنى: فرود مى‌آيند بر ايشان فرشتگان (در نزد مردن يا برزخ، يا در هنگام بيرون آمدن از قبر، يا در قيامت) و مى‌گويند كه: مترسيد و اندوهناك مباشيد، و مژده باد شما را به آن بهشتى كه بوديد كه وعده داده مى‌شديد پيش از اين».

٣١. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام معدن علم و درخت پيغمبرى و محلّ تردد و آمد و شد فرشتگانند[٣]

٥٩١/ ١. احمد بن مهران، از محمد بن على، از چندين نفر، از حمّاد بن عيسى، از رِبعى بن عبداللَّه بن جارود روايت كرده است كه گفت: حضرت على بن الحسين عليهم السلام فرمود

[١]. جن، ١٦.

[٢]. فصّلت، ٣٠.

[٣]. معدِن، به كسر دال، جاى عَدَن است و عدن، به معنى دوام اقامه و هميشه بر جاى بودن است.( مترجم)