محمد گفت كه: به خدمت آن حضرت عرض كردم كه: فداى تو گردم، كه بود آن‌كه پايهاى او در سبزى بود؟ (چه تتمه حديث اين است كه: پاى‌هاى او در سبزى بود). حضرت فرمود كه: «آن، محمد است كه عادتش اين بود كه چون به دل خويش به سوى پروردگارش مى‌نگريست، او را در نورى چون نور حجاب‌ها قرار مى‌داد، تا آن‌كه ظاهر كرد از براى او آنچه در آن حجاب‌ها است. به درستى كه نور خدا، پاره‌اى از آن، سبز و پاره‌اى از آن، سرخ و پاره‌اى از آن، سفيد و پاره‌اى از آن، غير از اينها است. اى محمد، آنچه كتاب خدا و سنت رسول صلى الله عليه و آله از براى آن شهادت دهد، ما به آن قائليم» (و تفسير اين حديث را فى الجمله در تعبير مرات الرائى ذكر كرده‌ام؛ هر كه خواهد به آن كتاب رجوع كند).

٢٧٦/ ٤. على بن محمد و محمد بن حسن روايت كرده‌اند از سهل بن زياد، از احمد بن بشير برقى كه گفت: عباس بن عامر قَصَبانى مرا حديث كرد و گفت كه: خبر داد مرا هارون بن جَهم از ابوحمزه، از حضرت على بن الحسين عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه: «اگر اهل آسمان و زمين جمع شوند كه خدا را به عظمت و بزرگى كه دارد وصف كنند، نتوانند».

٢٧٧/ ٥. سهل، از ابراهيم بن محمد همدانى روايت كرده است كه گفت: به خدمت حضرت امام على نقى عليه السلام نوشتم كه: كسانى كه در نزد ما هستند از مواليان شما، در باب توحيد اختلاف به هم رسانيده‌اند. بعضى از ايشان مى‌گويد كه: خدا جسم است و بعضى از ايشان مى‌گويد كه: صورت است. حضرت به خط مبارك خويش در جواب نوشت كه: «پاك و منزه است آن‌كه به اندازه در نيايد، و او را وصف نتوان نمود، و چيزى مانند او نيست، و اوست شنواى دانا». يا به جاى دانا، بينا فرمود.

٢٧٨/ ٦. سهل از محمد بن عيسى، از ابراهيم، از محمد بن حكيم روايت كرده است كه گفت: ابوالحسن حضرت موسى بن جعفر عليه السلام به پدرم نوشت كه: «خدا از آن بلندتر و بزرگوارتر و بزرگ‌تر است كه كسى به كُنه و پايان صفت او تواند رسيد. پس، او را وصف كنيد به آنچه خويش را با آن وصف فرموده و از آنچه غير آن باشد، باز ايستيد».

٢٧٩/ ٧. سهل، از سِندى بن ربيع، از ابن ابى عُمير، از حفص- برادر مُرازِم- از مفضّل روايت كرده است كه حضرت ابوالحسن موسى بن جعفر عليه السلام را سؤال كردم از چيزى از صفت حق تعالى. آن حضرت فرمود كه: «در مگذر از آنچه در قرآن است».

٢٨٠/ ٨. سهل، از محمد بن على قاسانى روايت كرده است كه گفت: به سوى آن حضرت‌