٥٣٣/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از محمد بن ابى عُمير، از عمر بن اذَينه، از بُريد عِجلى از امام محمد باقر در قول خداى عزّوجلّ: «فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً». روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «از ايشان، رسولان و پيغمبران و امامان قرار داد. پس چگونه اقرار مى‌كنند در اولاد ابراهيم عليه السلام و در آل محمد صلى الله عليه و آله آن را انكار مى‌كنند؟».

بريد مى‌گويد كه: عرض كردم: «وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً»؟ حضرت فرمود كه: «ملك عظيم و پادشاهى بزرگ، آن است كه در ايشان، امامانى چند قرار داده كه هر كه ايشان را اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده، و هر كه ايشان را نافرمانى كند، خدا را نافرمانى كرده. پس اين است آن پادشاهى بزرگ كه خدا فرموده است».

١٧. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام علامات و نشانه‌هايى‌اند كه خداى عزّوجلّ آنها را در كتاب خويش ذكر فرموده است‌

٥٣٤/ ١. حسين بن محمد اشعرى، از مُعلّى بن محمد، از ابو داود مُستَرِق روايت كرده است كه گفت: حديث كرد ما را داود جصّاص و گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ»[١]، يعنى: «و خدا پيدا نمود نشانه‌هاى راه براى روندگان (تا در بيابان‌ها هلاك نشوند و به سر منزل مراد برسند) و به ستاره ايشان راه يابند». و حضرت فرمود كه: «اين ستاره، رسول خداست صلى الله عليه و آله و اين نشانه‌ها، ائمّه عليهم السلام اند».

٥٣٥/ ٢. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از وشّاء، از اسباط بن سالم روايت كرده است كه گفت: هيثم از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كرد- و من در خدمت آن حضرت بودم- از قول خداى عزّوجلّ: «وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ»، فرمود كه: «رسول خدا، نجم است و علامات، ائمّه عليهم السلام اند».

٥٣٦/ ٣. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از وشّاء روايت كرده است كه گفت: از حضرت امام رضا عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجل: «وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ»، فرمود كه: «ماييم علامات، و نجم، رسول خداست».

[١]. نحل، ١٦.