هر آينه به حقيقت درنگ نموديد در كتاب خدا (كه قبر است)، روز بر انگيختن» (كه روز قيامت است، يا درنگ كرديد در دنيا در لوح محفوظ، يا در قرآن، يا در علم خدا، يا قضاى او كه در اينها مكث شما در دنيا ثبت شده است. و على بن ابراهيم در تفسير خود در اين آيه به تقديم و تأخيرى قايل شده است. و بنابر آن، ترجمه اين مى‌شود كه: مى‌گويند كسانى كه داده شدند علم و ايمان را در كتاب خدا كه درنگ نموديد تا روز بعث).

پس امامت در ميان فرزندان على عليه السلام و مخصوص ايشان است تا روز قيامت؛ زيرا كه بعد از محمد صلى الله عليه و آله، هيچ پيغمبرى نمى‌باشد. پس اين گروه جاهلان از كجا اختيار امامت مى‌كنند؟

(يا به چه دليل از براى امامت برگزيده مى‌شوند؟. يعنى البته ايشان را ميسّر نشود؛ زيرا كه) امامت مرتبه پيغمبران و ميراث اوصياى ايشان است.

به درستى كه امامت، خلافت و جانشينى خدا و جانشينى رسول خدا صلى الله عليه و آله و مقام امير المؤمنين و ميراث امام حسن و امام حسين عليهم السلام است.

و به درستى كه امامت، مهار و افسار دين است؛ چه ضبط و حفظ آن به امامت مى‌شود و نظام مسلمانان است.[١] و امامت صلاح دنيا و عزّت مؤمنان است (چه اگر امام نباشد، هرج و مرج و قتل و غارت دنيا را تباه مى‌كند. و خدا بى‌خبران مؤمنان را كه از خدا مى‌ترسند، ذليل مى‌گرداند). و به درستى كه امامت، اصل و بنيان اسلامى است كه مى‌بالد و شاخه آن است كه بلند مى‌شود. و به امام، نماز و زكات روزه و حجّ و جهاد تمام مى‌شود، و غنيمت و صدقات، بر وفق قانون شرع تقسيم مى‌شود (كه حيف و ميلى در آن نباشد)، و اجراى حدود خدا و احكام او به عمل مى‌آيد، و سدّ ثغور و اطراف مى‌شود كه رخنه‌ها بسته گردد (تا دشمنان دين در ولايت اسلام دست‌بُردى نكنند).

و امام حلال خدا را حلال، و حرام خدا را حرام مى‌گرداند، و حدود خدا را بر پاى مى‌دارد، و از دين خدا دفع مى‌كند آنچه را كه موجب تضييع آن باشد (يا لايق آن نباشد). و مردم را مى‌خواند به راه پروردگار خويش (كه دين حق، اسلام است) به دليلى كه حقّ را ثابت كند، و شبهه‌ها را زايل گرداند، و به پند نيكو و سخنان نافع و حجّت كامل (كه در آن كوتاهى نباشد).

و امام، چون آفتابى است براينده كه جهان را به نور خود پوشانيده (يا روشن ساخته)، و

[١]. و نِظام به كسر نون، رشته‌اى است كه مُهره در آن كشند و صلاح كار و راستى آن و آن كه كار به او منتظم و راست‌شود.( مترجم)